بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / در پژوهشی که به بررسی راه‌های آزمایشگاهی تشخیص عفونت‌های قارچی پرداخته، محققان تلاش کرده‌اند تفاوت میان روش‌های قدیمی و تکنیک‌های جدید را روشن کنند؛ موضوعی که برای تشخیص درست و جلوگیری از تأخیر درمان اهمیت اساسی دارد.
عفونت‌های قارچی در سال‌های اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، زیرا تغییرات پزشکی مدرن، استفاده گسترده از درمان‌های تضعیف‌کننده سیستم ایمنی و افزایش شمار بیماران آسیب‌پذیر، احتمال بروز این عفونت‌ها را بالا برده است. از طرف دیگر، تشخیص این بیماری‌ها همیشه ساده نیست. علائم برخی عفونت‌های قارچی با عفونت‌های باکتریایی یا حتی بیماری‌های پوستی دیگر شباهت دارد و همین موضوع باعث می‌شود پزشک برای رسیدن به تشخیص درست، به زمان و آزمایش‌های بیشتری نیاز داشته باشد. تأخیر در تشخیص می‌تواند درمان را به عقب بیندازد، هزینه‌های بیمارستانی را بالا ببرد و در برخی موارد، جان بیمار را نیز به خطر بیندازد. به همین دلیل، بررسی روش‌های آزمایشگاهی تشخیص قارچ‌ها تنها یک بحث تخصصی نیست، بلکه موضوعی مهم برای سلامت عمومی به شمار می‌آید.
از سوی دیگر، عفونت‌های قارچی فقط یک نوع ندارند و می‌توانند سطحی، آلرژیک، زیرجلدی یا تهاجمی باشند. در برخی موارد، قارچ‌ها پوست، ناخن یا مو را درگیر می‌کنند و در برخی دیگر به اندام‌های داخلی حمله می‌کنند؛ نوع دوم بسیار خطرناک‌تر است و تشخیص آن دشوارتر هم هست. در بسیاری از موارد، روش‌های معمول مانند بررسی مستقیم نمونه یا کشت قارچ، هنوز کاربرد دارند، اما این روش‌ها همیشه سریع یا کافی نیستند. همین مسئله باعث شده توجه به روش‌های نوینی مانند تست‌های مولکولی، سرولوژی و سنجش آنتی‌ژن بیشتر شود. نیاز به روشی که هم سریع باشد و هم دقت بالایی داشته باشد، از مهم‌ترین دلایل انجام چنین پژوهش‌هایی است.
در این میان، پیمان اصلانی از گروه قارچ‌شناسی پزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی آجا، با همکاری پژوهشگرانی از دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، تحقیقی مروری درباره روش‌های آزمایشگاهی تشخیص عفونت‌های قارچی انجام داده‌اند.
در این مطالعه، پژوهشگران با جست‌وجوی کلیدواژه‌هایی مانند تشخیص عفونت‌های قارچی، تکنیک‌های مولکولی، کشت قارچ‌ها، تکنیک‌های سرولوژی و طیف‌سنجی جرمی در پایگاه‌های اطلاعاتی EMBASE، Scopus، OVID، WOS، PubMed و همچنین Google Scholar، منابع مرتبط را گردآوری و بررسی کرده‌اند. در واقع، این پژوهش یک مطالعه مروری بوده و به جای انجام آزمایش روی نمونه‌های جدید، نتایج و تجربه‌های پیشین را کنار هم گذاشته تا تصویری روشن از وضعیت روش‌های تشخیصی ارائه دهد. هدف اصلی چنین رویکردی این بوده که نشان داده شود هر روش در چه شرایطی کاربرد بیشتری دارد و کدام ابزارها برای تشخیص سریع‌تر یا دقیق‌تر مناسب‌تر هستند.
بر اساس یافته‌های این بررسی، روش‌های تشخیص بیماری‌های قارچی از شیوه‌های سنتی به سمت تکنیک‌های تخصصی‌تر حرکت کرده‌اند. در کنار روش‌های قدیمی، استفاده از روش‌های مولکولی می‌تواند شناسایی عامل بیماری‌زا را سریع‌تر و دقیق‌تر کند. این موضوع به‌ویژه در مواردی اهمیت دارد که بیمار به درمان فوری نیاز دارد یا عفونت می‌تواند پیشرفت کند. پژوهش همچنین تأکید دارد که ترکیب روش‌های سنتی با روش‌های مولکولی می‌تواند کیفیت تشخیص را بالا ببرد و روند شناسایی قارچ‌ها را بهبود دهد.
در بخش نتیجه‌گیری این تحقیق آمده است که بعضی از روش‌های موجود هنوز زمان‌بر، پرزحمت و نیازمند تجهیزات تخصصی و نیروی آموزش‌دیده هستند. در مقابل، روش‌های مدرن اگرچه اغلب هزینه بیشتری دارند، اما به دلیل سرعت بالاتر، در بسیاری از موارد کارآمدترند. بنابراین، نیاز به توسعه آزمایش‌های تشخیصی سریع، آسان و قابل استفاده در محیط‌های کم‌منبع همچنان جدی است. به بیان ساده، هیچ روش واحدی برای همه شرایط بهترین نیست و پزشک باید بر اساس نوع عفونت، وضعیت بیمار، میزان شیوع بیماری و مقرون‌به‌صرفه بودن روش، تصمیم بگیرد.
اهمیت این یافته‌ها در آن است که نشان می‌دهند تشخیص عفونت‌های قارچی فقط به یک ابزار وابسته نیست و بهتر است روش‌ها مکمل یکدیگر باشند. در عفونت‌های سطحی و زیرجلدی، روش‌های سنتی هنوز جایگاه مهمی دارند، اما در عفونت‌های عمیق و احشایی، روش‌های نوین مانند تست‌های مولکولی، سرولوژی و هیستوپاتولوژی کاربردی‌تر به نظر می‌رسند. به همین دلیل، این مطالعه می‌تواند به پزشکان کمک کند تا برای هر بیمار، مناسب‌ترین مسیر تشخیصی را انتخاب کنند و در عین حال، از تأخیر در درمان جلوگیری شود.
نکته مهم دیگر آن است که با وجود پیشرفت‌های پزشکی، عفونت‌های قارچی مهاجم همچنان از چالش‌های جدی نظام سلامت هستند. در این بررسی تأکید شده که استاندارد طلایی تشخیص آزمایشگاهی عفونت‌های قارچی احشایی هنوز تا حد زیادی بر کشت استوار است، اما آزمایش‌های سرولوژیک و روش‌های مولکولی نیز به بخش مهمی از ارزیابی این عفونت‌ها تبدیل شده‌اند. با این حال، هیچ‌کدام از این روش‌ها به‌تنهایی جایگزین کامل سایر شیوه‌ها نشده‌اند و بهترین نتیجه زمانی به دست می‌آید که آزمایش‌ها همراه با بررسی بالینی و تصویربرداری استفاده شوند.
در مجموع، پژوهش فوق که نتایج آن در «فصلنامه علوم پیراپزشکی و بهداشت نظامی» وابسته به دانشگاه علوم پزشکی آجا منتشر شده‌اند، نشان می‌دهد که آینده تشخیص عفونت‌های قارچی به سمت استفاده همزمان از روش‌های سنتی و نوین پیش می‌رود؛ مسیری که می‌تواند تشخیص را سریع‌تر، دقیق‌تر و متناسب‌تر با شرایط بیمار کند.