بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / پژوهشگران دریافته‌اند که افزودن یک تقلیدکننده هورمونی آزمایشی به تیرزپاتاید می‌تواند اثربخشی آن را افزایش دهد.
طبق نتایج یک کارآزمایی بالینی اخیر، ترکیب داروی محبوب کاهش وزن تیرزپاتاید با یک تقلیدکننده هورمونی دیگر می‌تواند اثربخشی این دارو را افزایش دهد.
در حالی که یافته‌ها حاکی از آن است که این داروی پیشگام می‌تواند به افراد بیشتری کمک کند تا به سطح سالم‌تری از چربی بدن بازگردند، افزایش گزارش‌شده در عوارض جانبی ناخوشایند نیز ممکن است بسیاری را از امتحان کردن آن منصرف کند.
در یک پژوهش ۴۸ هفته‌ای که توسط غول داروسازی «الی لیلی»(Eli Lily) انجام شد، یک درمان آزمایشی به نام «EloraTZP» به بزرگسالان مبتلا به چاقی و دیابت نوع ۲ کمک کرد تا به طور متوسط ​​تقریباً یک چهارم از توده بدنی خود را از دست بدهند که به طور قابل توجهی بیشتر از ۱۴.۸ درصدی است که با بالاترین دوز تیرزپاتاید که توسط «الی لیلی» با نام تجاری «مونجارو» تولید و فروخته می‌شود، به دست می‌آید.
نتایج نشان می‌دهد که هدف قرار دادن سه مسیر هورمونی مکمل، رویکرد قدرتمندتری را برای مدیریت چاقی و سطح قند خون ارائه می‌دهد.
تیرزپاتاید در حال حاضر دو مسیر مجزا را که در تنظیم متابولیسم نقش دارند، هدف قرار می‌دهد؛ یکی که توسط هورمون پپتید شبه گلوکاگون-۱(GLP-1) فعال می‌شود و دیگری که توسط پلی‌پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز(GIP) هدف گرفته می‌شود. هر یک از این هورمون‌ها نقش مهمی در تنظیم قند خون و اشتهای ما دارند و آنها را به اهداف مفیدی برای درمان چاقی و دیابت نوع ۲ تبدیل می‌کنند.
الورالینتاید(Eloralintide) یک داروی آزمایشی است که اثرات هورمون آمیلین را تقلید می‌کند. آمیلین که به طور طبیعی پس از خوردن غذا توسط پانکراس آزاد می‌شود، به تنظیم اشتها نیز کمک می‌کند و احساس سیری را تقویت می‌کند.
اکنون داروی «الورا تی‌زدپی»(EloraTZP) با ترکیب این دو دارو به گونه‌ای طراحی شده است که بر اساس اثرات تیرزپاتاید عمل کند و در عین حال یک مکانیسم مکمل برای کنترل مصرف غذا ارائه دهد.
در مطالعه اخیر فاز ۲b شرکت «الی لیلی»، ۳۶۷ بزرگسال دوزهای مختلفی از الورالینتاید، تیرزپاتاید، ترکیب آنها یا دارونما دریافت کردند. شرکت‌کنندگان در بالاترین دوز ترکیبی شامل ۹ میلی‌گرم الورالینتاید و ۱۵ میلی‌گرم تیرزپاتاید پس از ۴۸ هفته به‌طور میانگین ۲۳.۳ درصد از وزن اولیه خود را از دست دادند.
در مقام مقایسه، افرادی که تنها ۱۵ میلی‌گرم تیرزپاتاید دریافت کردند، به‌طور میانگین ۱۴.۸ درصد کاهش وزن داشتند.
این ترکیب دارویی همچنین منجر به بهبود بیشتر در کنترل قند خون شد. شرکت‌کنندگانی که بالاترین دوز را دریافت کردند، شاهد کاهش میانگین ۲.۹ درصدی در شاخص HbA1c (معیاری برای سنجش سطح قند خون در بلندمدت) بودند؛ در حالی که مصرف تیرزپاتاید به‌تنهایی این شاخص را ۲.۴ درصد کاهش داد.
ترکیب‌های دارویی با دوز پایین‌تر نیز تأثیرات قابل‌توجهی نشان دادند و میزان کاهش وزن در آنها بین ۱۳.۲ تا ۱۹.۹ درصد متغیر بود.
افزودن داروی دیگری که هورمون‌ها را هدف قرار می‌دهد، بدون عیب و نقص نبود. مشکلات گوارشی، از جمله حالت تهوع، شایع‌ترین عوارض جانبی بودند که معمولاً با افزایش دوز دارو بروز می‌کردند. شیوع این عوارض در میان افرادی که درمان ترکیبی دریافت می‌کردند، بیشتر از کسانی بود که تنها یکی از این دو دارو را مصرف می‌کردند.
تقریباً یک‌چهارم از شرکت‌کنندگانِ دریافت‌کننده ترکیب «EloraTZP» به دلیل بروز عوارض جانبی، درمان را متوقف کردند؛ در حالی که این رقم برای مصرف تیرزپاتاید به‌تنهایی تنها حدود ۳ درصد بود. این تفاوت می‌تواند حائز اهمیت باشد؛ چرا که اگر بیماران نتوانند درمانی را تحمل کنند، حتی اگر آن درمان منجر به کاهش وزن بیشتری شود، لزوماً گزینه بهتری محسوب نمی‌شود.
این نتایج بازتاب‌دهنده علاقه فزاینده به روش‌های درمانی است که با ترکیب سیگنال‌های هورمونی بدن، به کاهش چاقی کمک می‌کنند. داروهای مبتنی بر «آمیلین»(amylin) توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرده‌اند، زیرا ممکن است اثرات سرکوب‌کننده اشتها در درمان‌های مبتنی بر «اینکرتین»(incretin) را تکمیل کنند.
شرکت «الی لیلی» هم‌اکنون در حال بررسی الورالینتاید به‌عنوان یک درمان مستقل برای چاقی در کارآزمایی‌های بالینی دیگر است.
این شرکت اکنون قصد دارد آزمایش‌های فاز ۳ را برای ترکیب EloraTZP آغاز کند و برای افزایش قابلیت تحمل دارو، از برنامه‌ای بهینه‌شده جهت افزایش تدریجی دوز استفاده کند. همچنین برنامه‌هایی برای تولید نسخه‌ای با فرمولاسیون ترکیبی در دست اجرا است که امکان تزریق همزمان هر دو دارو را فراهم می‌کند.
با این حال، همچنان پرسش‌های مهمی باقی است. یافته‌های کنونی حاصل یک کارآزمایی نسبتاً کوچک در مراحل میانی است که بر روی افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شده است. این نتایج از طریق بیانیه مطبوعاتی اعلام شد، نه در یک نشریه علمی با داوری همتا و برای تأیید نهایی به مطالعاتی در مقیاس بزرگتر نیاز دارد.
در حال حاضر، این یافته‌ها نشان می‌دهند که آینده درمان چاقی ممکن است فراتر از یافتن تنها یک هورمون برای فعال یا غیرفعال کردن آن باشد. ترکیب چندین سیگنال مکمل می‌تواند مزایای بیشتری به همراه داشته باشد؛ البته مشروط بر اینکه بدن بتواند این روش درمانی را تحمل کند.