بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / دوران بارداری زمانی است که تصمیم‌های درمانی مادر می‌تواند با سلامت فرزند او پیوند داشته باشد. داروهای مُسکن اُپیوئیدی گاهی برای کنترل درد تجویز می‌شوند، اما بررسی پیامدهای احتمالی مصرف آن‌ها برای کودکان اهمیت دارد.
اُپیوئیدها گروهی از داروهای مسکن‌اند که پزشکان ممکن است برای کاهش درد تجویز کنند. در سال‌های گذشته، میزان تجویز و مقدار مصرف این داروها در خدمات درمانی افزایش یافته و شماری از زنان در دوران بارداری برای دریافت آن‌ها نسخه گرفته‌اند. بنابراین پرسش درباره سلامت کودکانی که پیش از تولد در معرض این داروها بوده‌اند، تنها به مواردی نادر محدود نمی‌شود. بررسی این موضوع به پزشکان کمک می‌کند هنگام درمان درد مادر، سلامت او و فرزندش را با دقت بیشتری در نظر بگیرند.
پژوهش درباره این ارتباط البته دشوار است، زیرا بستری شدن کودک می‌تواند دلایل گوناگونی داشته باشد که همه آن‌ها به داروی مصرف‌شده در بارداری مربوط نیستند. شرایط مشترک زندگی اعضای یک خانواده نیز ممکن است بر سلامت کودکان اثر بگذارد. از سوی دیگر، بعضی پژوهش‌های پیشین شمار محدودی از کودکان را بررسی کرده یا مدت کوتاهی آن‌ها را دنبال کرده بودند. برای شناخت بهتر موضوع، لازم است تعداد زیادی کودک در چندین سال بررسی شوند و در کنار مقایسه با کودکان دیگر، وضعیت خواهران و برادران یک خانواده نیز در نظر گرفته شود.
در همین زمینه، دونگ کئون یون از دانشکده پزشکی دانشگاه کیونگ‌هی در کره جنوبی و همکارانش پژوهشی درباره ارتباط نسخه‌های اُپیوئیدی مادر در دوران بارداری با بستری شدن فرزندان در سال‌های کودکی انجام داده‌اند.
پژوهشگران از داده‌های بیمه درمانی سراسری درباره مادران و فرزندان در کره جنوبی استفاده کردند. آن‌ها اطلاعات حدود ۳ میلیون کودک متولدشده بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ را بررسی کردند و وضعیتشان را تا ۱۴ سال پی گرفتند. کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری دست‌کم دو نسخه برای داروهای اُپیوئیدی دریافت کرده بودند، در گروه «در معرض دارو» قرار گرفتند. سپس میزان بستری شدن این کودکان با کودکانی که چنین سابقه‌ای نداشتند و همچنین با خواهران و برادران خودشان مقایسه شد.
بررسی داده‌ها نشان داد میزان بستری شدن در گروه در معرض دارو، در مقایسه با کودکان بدون این سابقه، ۲۸ درصد بیشتر بود. وقتی پژوهشگران خواهران و برادران یک خانواده را با هم مقایسه کردند، این تفاوت کمتر شد، اما همچنان وجود داشت: میزان بستری شدن در کودکان در معرض دارو ۸ درصد بیشتر بود. کوچک‌تر شدن این اختلاف در مقایسه خانوادگی نشان می‌دهد که بخشی از ارتباط مشاهده‌شده ممکن است به عوامل مشترک در خانواده مربوط باشد.
مقدار داروی تجویزشده نیز با اندازه این تفاوت ارتباط داشت. در گروهی که مادرانشان مقدار کمتری دارو دریافت کرده بودند، میزان بستری شدن ۱۹ درصد بیشتر بود و در گروه با مقدار بالاتر، این رقم به ۴۰ درصد می‌رسید. بستری‌ها به یک علت محدود نبودند و عفونت‌ها، بیماری‌های تنفسی و مشکلات دستگاه گوارش و دستگاه ادراری‌ـ‌تناسلی را دربرمی‌گرفتند. این ارتباط در سال‌های نخست زندگی، به‌ویژه سال اول، روشن‌تر بود و به گفته پژوهشگران پس از پنج‌سالگی تا حد زیادی کاهش یافت.
پژوهشگران که نتایج مطالعه خود را در نشریه علمی دسترسی‌آزاد «PLOS Medicine» منتشر نموده‌اند، با توجه به پررنگ‌تر بودن این ارتباط در سال‌های ابتدایی زندگی، بررسی‌های معمول سلامت پس از تولد را برای این کودکان مهم می‌دانند. البته پیام آن‌ها قطع کامل تجویز این داروها در بارداری نیست، زیرا کنترل درد برای بعضی زنان ضروری است. به گفته آنان، در صورت نیاز به تجویز، استفاده از کمترین مقدار مؤثر برای کوتاه‌ترین مدت باید مورد توجه قرار گیرد.