بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / پژوهشگران دریافته‌اند که یک قرص ارزان ضد انگل می‌تواند به شکست سرطان ریه مقاوم در برابر دارو کمک کند.
وقتی سلول‌های سرطانی یاد می‌گیرند که در برابر دارویی که برای متوقف کردن آنها طراحی شده است، مقاومت کنند، قدم بعدی چیست؟ یک مطالعه جدید به یک احتمال غیرمنتظره اشاره می‌کند؛ دارویی که برای درمان کرم‌های انگلی استفاده می‌شود.
محققان یک داروی ضد انگل یا کرم‌زدایی را با یک داروی هدفمند سرطان ریه ترکیب کردند. این ترکیب در آزمایش‌های آزمایشگاهی، زیست‌پذیری سلول‌های سرطانی مقاوم را کاهش داد. در موش‌ها، تومورها با این ترکیب، نسبت به استفاده از هر دو دارو به تنهایی، مدت زمان بیشتری طول کشید تا دو برابر شوند.
ایده این بود که نقطه ضعفی در سلول‌هایی که یاد گرفته بودند در برابر درمان مقاومت کنند، پیدا شود و سپس آن نقطه ضعف را تحت فشار قرار دهند.
شکتا مانی ساتیام(Shakta Mani Satyam)، محقق داروشناسی از دانشگاه علوم پزشکی و سلامت RAK در امارات متحده عربی می‌گوید: پیام هیجان‌انگیز این است که مقاومت دارویی ممکن است سلول‌های سرطانی را آسیب‌ناپذیر نکند. ممکن است آنها را با نقاط ضعفی که می‌توانیم هدف قرار دهیم، باقی بگذارد.
این مطالعه داروی جفیتینیب(gefitinib)، یک درمان هدفمند سرطان را با مبندازول (mebendazole)، دارویی که علیه عفونت‌های کرم انگلی استفاده می‌شود، ترکیب کرد و بر روی یک مدل از سرطان ریه سلول غیرکوچک جهش‌یافته با EGFR که در برابر «جفیتینیب» مقاوم شده بود، تمرکز داشت.
پروتئین EGFR پروتئینی است که به انتقال سیگنال‌هایی که به سلول‌ها می‌گویند رشد کنند، کمک می‌کند. تغییرات ژنتیکی خاصی می‌توانند این سیگنال‌ها را فعال نگه دارند و تکثیر سلول‌های سرطانی را هدایت کنند. «جفیتینیب» این پروتئین را مسدود می‌کند، اما سلول‌های مقاوم می‌توانند راه‌هایی برای ادامه رشد پیدا کنند.
محققان این پرسش را مطرح کردند که آیا مختل کردن بخش دیگری از این سلول‌ها می‌تواند آنها را آسیب‌پذیرتر کند یا خیر.
«مبندازول» با ساختارهای ریز درون سلول‌ها که به سازماندهی تقسیم و جابجایی مواد کمک می‌کنند، تداخل می‌کند. این ساختارها از فرآیندهای ضروری که سلول‌های تکثیر شونده به آنها وابسته هستند، پشتیبانی می‌کنند.
ساتیام گفت: ایده ما حمله همزمان به سرطان از دو جهت بود.
«جفیتینیب» سیگنال رشد را مسدود می‌کند، در حالی که «مبندازول» ماشین‌آلات داخلی سلول را مختل می‌کند و استرس مرتبط با تکثیر DNA را افزایش می‌دهد.
هر سلول در حال تقسیم باید DNA خود را کپی کند. استدلال تیم این بود که مختل کردن سیگنال‌های رشد و ماشین‌آلات داخلی ممکن است مقابله با تکثیر مداوم را برای سلول‌های مقاوم دشوارتر کند.
ابتدا آنها داروها را روی سلول‌های مقاوم سرطان ریه انسان آزمایش کردند. پس از ۷۲ ساعت، زیست‌پذیری سلول‌ها با «جفیتینیب» به تنهایی در حدود ۹۳ درصد از سطح کنترل بدون درمان باقی ماند. غلظت پایین «مبندازول» به تنهایی آن را تقریباً به ۸۰ درصد کاهش داد.
ترکیب این دو، این معیار آزمایشگاهی را به حدود ۳۸ درصد کاهش داد.
غلظت پنج برابر بیشتر «مبندازول» به تنهایی، زیست‌پذیری را بیشتر کاهش داد و به حدود ۳۰ درصد رساند.
طبق این مقاله، ترکیب با غلظت پایین‌تر «مبندازول»، کاهشی قابل مقایسه با غلظت بالاتر به تنهایی ایجاد کرد.
در آزمایش‌های سلولی، آزمایش‌ها همچنین آسیب DNA از جمله شکستگی در یک یا هر دو رشته را تشخیص دادند. محققان یافته‌ها را مطابق با افزایش استرس مرتبط با کپی کردن DNA تفسیر می‌کنند.
بعد از آن، آزمایش‌هایی روی موش‌هایی انجام شد که تومورهای رشد یافته از سلول‌های مقاوم انسانی را حمل می‌کردند.
در یک مطالعه ۴۰ روزه با ۸ موش در هر گروه درمانی، میانگین زمان دو برابر شدن اندازه تومورها بدون درمان ۶.۲ روز بود. «مبندازول» به تنهایی آن را به ۱۰.۳ روز افزایش داد، در حالی که «جفیتینیب» به تنهایی آن را به ۱۵.۵ روز رساند.
با هر دو دارو، زمان دو برابر شدن تومورها به ۲۵ روز رسید. با این حال، تومورها از بین نرفتند و یافته‌ها پیش‌بالینی هستند. نتایج حاصل از یک مدل سرطان مقاوم نمی‌تواند نحوه واکنش سایر سرطان‌های ریه را مشخص کند.
محققان همچنین هنوز نمی‌توانند مشخص کنند که آیا «مبندازول» مقاومت به «جفیتینیب» را معکوس می‌کند یا آسیبی ایجاد می‌کند که باعث می‌شود سلول‌های مقاوم کمتر قادر به زنده ماندن باشند. آنها به طور رسمی هم‌افزایی دارو را کمّی نکردند یا مستقیماً چگونگی از کار افتادن دستگاه کپی DNA را ردیابی نکردند.
ساتیام گفت: یافته‌های ما نشان می‌دهد که این ترکیب چیزی بیش از افزودن منبع دیگری از آسیب است، اما هنوز نمی‌توانیم به طور قطعی بگوییم که حساسیت به «جفیتینیب» را به طور کامل بازیابی می‌کند.
رساندن داروی کافی به تومور انسانی مانع دیگری است. جذب «مبندازول» پس از بلع می‌تواند متفاوت باشد، بنابراین قرار گرفتن در معرض دارو و دوز مؤثر نیاز به بررسی بیشتر دارد.
موش‌ها هیچ کاهش وزن پایداری نشان ندادند، اما این به تنهایی نمی‌تواند ایمنی را اثبات کند. آزمایش‌های بیشتر باید اثرات آن بر اندام‌ها و بافت‌های سالم، استفاده طولانی‌مدت و تداخلات بین داروها را بررسی کنند.
توسعه رده‌های سلولی مقاومِ بیشتر و مدل‌های توموریِ مشتق‌شده از بیمار، از اولویت‌های پژوهشی محسوب می‌شوند. ساتیام اظهار کرد که مقاومت در برابر «اوسیمرتینیب» (osimertinib) که درمانی جدیدتر و هدف‌گیرنده EGFR است، موضوعی مهم برای تحقیقات آتی به شمار می‌رود.
وی افزود: نتایج به‌دست‌آمده امیدوارکننده است، اما پیش از هرگونه نتیجه‌گیری درباره پتانسیل بالینی این دارو، باید اعتبارسنجی‌های تکمیلی در مراحل پیش‌بالینی و ارزیابی دقیقِ میزان مواجهه با دارو و ایمنی آن انجام شود.
این پژوهش در نشریه PLOS ONE منتشر شده است.