بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / غذاهای کنسروشده هرچند پیش از باز شدن سال‌ها ماندگاری دارند اما پس از باز شدن باید برای جلوگیری از کاهش کیفیت و افزایش ضایعات غذایی به‌درستی نگهداری شوند.
این نوع غذاها که از مواد غذایی پرکاربرد محسوب می‌شوند در صورت باز نشدن برای مدت طولانی قابل نگهداری هستند اما پس از باز شدن و قرارگرفتن در معرض هوا، به‌ویژه در مورد غذاهای اسیدی مانند رب گوجه‌فرنگی و انواع ترشیجات، شرایط نگهداری اهمیت زیادی پیدا می‌کند زیرا به سرعت بر طعم و کیفیت آن تاثیر می­‌گذارد.
کارشناسان توصیه کردند باقی‌مانده غذاهای کنسروی مانند لوبیا، رب گوجه‌فرنگی از قوطی خارج و به ظروف پلاستیکی یا شیشه‌ای دربسته منتقل شوند. همچنین انتقال مانده غذا به کیسه‌های قابل استفاده مجدد یا زیپ‌دار و خارج کردن هرچه بیشتر هوا پیش از بستن کیسه، می‌تواند روند افت کیفیت را کاهش دهد.
برچسب‌گذاری نیز اهمیت دارد زیرا می­‌توانید با درج تاریخ و زمان باز شدن مواد غذایی، تازگی مواد غذایی را حفظ کنید. در صورت امکان، فریز کردن مواد اضافی نیز یکی از راهکارهای موثر برای افزایش ماندگاری و کاهش دورریز مواد غذایی است.
مارتین باکنویج، متخصص ارشد توسعه ایمنی مواد غذایی در دپارتمان علوم غذایی دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، به‌ویژه فریز کردن رب گوجه‌فرنگی را پیشنهاد می‌کند. به این ترتیب می‌توان آن را در وعده‌های کوچک، مثلا یک یا دو قاشق غذاخوری، در زمان نیاز از فریزر خارج کرد. این روش‌ها علاوه بر کمک به حفظ کیفیت غذا پس از باز شدن، می‌توانند ضایعات مواد غذایی را نیز کاهش دهند.
پیش از دهه ۱۹۹۰، بسیاری از قوطی‌ها با لحیم سرب‌دار مهر و موم می‌شدند که می‌توانست باعث آلودگی غذا و مسمومیت با سرب شود. امروزه برای بستن قوطی‌ها، لبه‌های فولادی بدنه را به صورت دو لایه روی هم تا می‌کنند. در سال ۱۹۷۹، حدود ۹۰ درصد قوطی‌ها به روش لحیم‌کاری بسته می‌شدند اما در ۱۹۹۱، تولیدکنندگان مواد غذایی در آمریکا استفاده از لحیم سرب‌دار را کنار گذاشتند.
وقتی غذا را در قوطی باز شده باقی می‌گذارید، چه اتفاقی می‌افتد؟ اکسیژن شروع به اکسید کردن چربی موجود در غذا می‌کند و با تجزیه چربی، ممکن است طعم‌های تند و نامطبوعی مانند طعم تندی روغن مانده، ایجاد شود. میکروارگانیسم‌ها، ازجمله میکروب‌های عامل فساد، شروع به جذب فلزات از بدنه قوطی برای تامین مواد مغذی خود می‌کنند که این امر خود باعث تسریع بیشتر اکسیداسیون چربی می‌شود. طعم فلزی یا تندی نامطبوعی که هنگام باز کردن قوطی غذا حس می‌کنید، به احتمال زیاد ناشی از همین فرایند اکسیداسیون است.
وقتی قوطی را با دربازکن باز می‌کنید، تیغه آن لایه‌های فولاد، قلع و پلیمر را برش می‌دهد و لبه‌ای از قلع و فولاد را در دهانه قوطی نمایان می‌سازد که می‌تواند به‌طور مستقیم با غذا تماس پیدا کند. بیرون آوردن غذا با قاشق فلزی نیز می‌تواند به پوشش پلیمری آسیب برساند و بخش‌های بیشتری از فلز را در معرض دید و تماس قرار دهد.
بر اساس گزارش سریس ایتس، برخی از نتایج نشان داد مانده غذاها را به ظروف شیشه‌ای یا پلاستیکی دربسته منتقل کنید و آنها را حداکثر هفت تا ۱۰ روز پس از باز شدن نگهداری کنید.