بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - مهر / یک مطالعه در مقیاس کوچک نشان داده است که تحریک نخاع ممکن است به بازماندگان سکته کمک کند تا قدرت بازو و تحرک دست خود را بهبود بخشند.
محققان اخیراً گزارش دادند، هفت بازمانده از سکته مغزی که از ضعف عضلانی شدید رنج می بردند، با تحریک ستون فقرات شان از طریق پالس های الکتریکی، به طور متوسط ۳۲ درصد افزایش قدرت بازو را تجربه کردند.
به گفته محققان، آنها همچنین در تحرک کلی بازو و کاهش سفتی عضلانی بهبود یافتند، و برخی نیز شاهد تحرک بهتر دست و انگشتان خود بودند.
«مارکو کاپوگرسو»، یکی از محققین ارشد و استادیار جراحی مغز و اعصاب و مدیر آزمایشگاه تحریک نخاع در مرکز پزشکی دانشگاه پیتسبورگ، در یک بیانیه خبری گفت: «این رویکرد برای کمک به حرکت سریع بازوها، حتی سال‌ها پس از سکته مغزی طراحی شده است.»
کاپوگرسو گفت: «با تحریک نخاع، می‌توانیم فوراً اجازه دهیم اتصالات باقی‌مانده بین مغز و نخاع کارآمدتر کار کنند و حرکت بهتری را ممکن می‌سازند.»
محققان گفتند سکته مغزی علت اصلی فلج بازو است. توانبخشی استاندارد به ندرت بهبود معنی داری را برای این افراد ایجاد می کند، بنابراین برای این آزمایش آنها به تحریک نخاع روی آوردند.
این دستگاه در تلاش برای تقویت ارتباط بین مغز و ماهیچه ها، پالس های الکتریکی را به رشته های عصبی در نخاع می فرستد. به گفته محققان، این روش قبلاً برای بازگرداندن عملکرد بازو پس از سکته مغزی استفاده نشده است.
هفت داوطلب برای کاشت یک جفت سیم الکتریکی در امتداد نخاع خود تحت عمل جراحی قرار گرفتند و سپس تحت فیزیوتراپی با بیش از پنج ساعت تحریک قرار گرفتند.
نتایج نشان داد که هر هفت شرکت‌کننده بدون در نظر گرفتن شدت اختلال، هنگام تحریک، بهبود فوری در قدرت بازو را تجربه کردند. آنها همچنین کاهش سفتی غیر طبیعی عضلانی ناشی از اعصاب آسیب دیده در اثر سکته را داشتند.
سه نفر از هفت نفر نیز بهبود حرکت دست و انگشت را با این نوع تحریک تجربه کردند.
دکتر «جورج ویتنبرگ»، محقق ارشد، در یک انتشار خبری گفت: «از دیدگاه بالینی، حتی پیشرفت های اندک در قدرت یا کنترل بازو می تواند تفاوت معناداری در زندگی روزمره بازماندگان سکته ایجاد کند.»
ویتنبرگ، استاد نورولوژی و طب فیزیکی و توانبخشی در دانشگاه پیتسبورگ، گفت: «برخی از پیشرفت‌هایی که اندازه‌گیری می‌کنیم ممکن است از بیرون کوچک به نظر برسند، اما بسیاری از بازماندگان سکته مغزی در آستانه انجام کاری مهم هستند. حتی یک تغییر کوچک در عملکرد حرکتی می تواند بسیار مهم باشد اگر به شخصی کمک کند دکمه پیراهن را ببندد، دستش را باز کند یا به فعالیتی که برایش اهمیت دارد بازگردد.»
با این حال، محققان افزودند، دستاوردهای پایدار به استفاده مداوم از تحریک بستگی دارد. با توقف دریافت تحریک توسط افراد، عملکرد حرکتی کاهش یافت.
ویتنبرگ در ادامه افزود: «این نتایج به ما اطمینان می دهد که تحریک نخاع می تواند به یک گزینه عملی و قابل کاشت برای کمک به بازماندگان سکته مغزی تبدیل شود که از بازوهای خود در زمانی که مهم است استفاده کنند.»