بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / در تحقیق جدیدی که درباره همگرایی بدن انسان و فناوری انجام شده است، پژوهشگران نشان می‌دهند که پیشرفت‌های هوش مصنوعی و زیست‌فناوری فقط ابزارهای تازه نمی‌سازند، بلکه پرسش‌های تازه‌ای درباره هویت، اخلاق و زندگی جمعی پیش می‌آورند.
فناوری از نخستین ابزارهای ساده انسانی تا سامانه‌های پیچیده هوش مصنوعی، همواره مسیر تکامل را با شتابی چشمگیر طی کرده است. این روند در چهار انقلاب صنعتی به‌خوبی دیده می‌شود؛ از ماشین بخار و راه‌آهن در انقلاب اول، تا برق و تولید انبوه در انقلاب دوم، سپس دیجیتالی‌شدن و اتوماسیون در انقلاب سوم، و سرانجام همگرایی هوش مصنوعی، نانوفناوری و زیست‌فناوری در انقلاب چهارم. با این حال، همین پیشرفت‌ها همواره با نابرابری همراه بوده‌اند. بخشی از جهان هنوز از زیرساخت‌های پایه مانند برق و اینترنت محروم مانده است و همین مسئله نشان می‌دهد دستاوردهای فناوری به‌طور برابر در دسترس همه قرار نگرفته‌اند.
اکنون بحث از انقلاب صنعتی پنجم و همزیستی انسان و ماشین به میان آمده است؛ دورانی که در آن فناوری قرار نیست فقط ابزار سلطه یا سرعت‌بخشی به تولید باشد، بلکه باید در خدمت پایداری، همکاری و زیست بهتر با طبیعت قرار گیرد. در چنین فضایی، مفهوم سایبورگ، یعنی ترکیب اجزای زیستی و مصنوعی، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. این مفهوم تنها به ربات‌های انسان‌نما یا اندام‌های مصنوعی محدود نیست، بلکه به پرسش‌های عمیق‌تری درباره مرز میان انسان و ماشین، طبیعت و فرهنگ، و درمان و تقویت توانایی‌ها مربوط می‌شود. به همین دلیل، بررسی علمی این موضوع ضروری است، زیرا آینده فناوری می‌تواند هم فرصت‌های درمانی مهمی ایجاد کند و هم خطرهایی مانند شکاف دیجیتال، نابرابری و سوءاستفاده از بدن انسان را به همراه داشته باشد.
در این زمینه، سیده معصومه احمدی از گروه مدیریت آموزشی واحد تنکابن دانشگاه آزاد اسلامی به همراه دو همکار هم‌دانشگاهی خود، پژوهشی مروری را انجام داده‌اند که به‌طور ساده می‌توان آن را بررسی نقش سایبورگ‌ها در بازتعریف انسانیت در عصر انقلاب صنعتی پنجم دانست. این مطالعه با تکیه بر دیدگاه‌های نظری درباره سایبورگ و همزیستی زیستی، تلاش می‌کند روشن کند که ترکیب هوش مصنوعی و بدن انسان چه پیامدهایی برای عاملیت، اخلاق زیستی و عدالت اجتماعی خواهد داشت.
روش کار این پژوهش از نوع مروری ترویجی و کیفی بوده و بر پایه جست‌وجوی کتابخانه‌ای انجام شده است. پژوهشگران برای گردآوری داده‌ها از پایگاه‌های معتبری مانند پابمد، گوگل اسکولار، ساینس دایرکت، پایگاه جامع علوم انسانی و پایگاه استنادی جهان اسلام استفاده کرده‌اند.
یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهند که پیشرفت در زیست‌فناوری، رباتیک و هوش مصنوعی، مرزهای سنتی میان انسان و ماشین را به‌تدریج از میان برده است. در این میان، مفهوم سایبورگ به‌عنوان نماد دوره‌ای تازه مطرح می‌شود؛ دوره‌ای که در آن رابط‌های مغز و رایانه، نانورباتیک و سلول‌های سوختی زیستی، امکان پیوند عمیق‌تر میان زیست‌شناسی و مهندسی را فراهم می‌کنند. با این حال، پژوهش تأکید می‌کند که ابهام در وضعیت حقوقی سایبورگ‌ها، شکاف دیجیتال و مصرف فزاینده انرژی، از موانع مهم این مسیر هستند.
نتیجه‌گیری پژوهش این است که آینده سایبورگ‌ها فقط به پیشرفت فنی وابسته نیست، بلکه به انتخاب‌های اخلاقی و اجتماعی بشر نیز بستگی دارد. این مقاله سه مسیر محتمل را پیش می‌کشد: بهینه‌سازی انسان برای درمان و جبران ناتوانی‌ها، فراانسان‌گرایی برای عبور از محدودیت‌های زیستی، و شکل‌گیری اکوسیستم‌های سایبرزیستی برای همزیستی با طبیعت. نویسندگان تأکید می‌کنند که بدون چارچوب‌های جهانی، حکمرانی مسئولانه و نگاه عدالت‌محور، این فناوری‌ها ممکن است به ابزار سلطه یا نابرابری بدل شوند.
از نگاه این پژوهش، مهم‌ترین پیام درباره آینده سایبورگ‌ها این است که جامعه جهانی باید از انسان‌محوری صرف فاصله بگیرد و به سوی همزیستی اکولوژیک حرکت کند. به بیان ساده، فناوری باید طوری طراحی شود که هم به بهبود زندگی انسان کمک کند و هم تعادل محیط‌زیست را برهم نزند. این دیدگاه، سایبورگ را نه موجودی تهدیدآمیز، بلکه فرصتی برای بازاندیشی در نسبت انسان با جهان پیرامون می‌بیند. به همین دلیل، پژوهش بر ضرورت گفت‌وگوهای بین‌رشته‌ای میان علوم، اخلاق و سیاست‌گذاری تأکید دارد.
اهمیت این یافته‌ها در آن است که بحث درباره سایبورگ‌ها فقط یک موضوع آینده‌نگرانه یا علمی‌تخیلی نیست، بلکه به مسائل بسیار واقعی امروز مانند عدالت دیجیتال، دسترسی برابر به فناوری‌های پزشکی و مسئولیت انسان در برابر طبیعت پیوند می‌خورد. در این مطالعه، فناوری‌های نو مانند اندام‌های مصنوعی، ایمپلنت‌ها و رابط‌های عصبی تنها ابزارهایی برای تقویت توانایی انسان معرفی نمی‌شوند، بلکه نشانه‌هایی از تغییر بزرگ‌تر در تعریف بدن و هویت انسانی‌اند.
گفتنی است این نتایج در دوفصلنامه «نشاء علم» وابسته به بنیاد پیشبرد علم و فن‌آوری ایران منتشر شده‌اند؛ نشریه‌ای که به نظر می‌رسد بستری برای طرح بحث‌های میان‌رشته‌ای درباره علم، فناوری و پیامدهای اجتماعی آن‌ها فراهم کرده است. در مجموع، این پژوهش به خواننده یادآوری می‌کند که آینده فناوری نه یک سرنوشت قطعی، بلکه نتیجه تصمیم‌هایی است که امروز درباره اخلاق، عدالت و نوع رابطه خود با ماشین و طبیعت می‌گیریم.