بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا /یک تیم تحقیقاتی آلمانی نوع جدیدی از مغناطیس را در مواد ۲بعدی کشف کرد که به ذخیره داده‌های آینده کمک می‌کند. این تیم، حالت مغناطیسی جدیدی را کشف کرد که در سیستمی متشکل از چهار لایه اتمی «کروم یدید» ظاهر می‌شود.
محققان نوع جدیدی از مغناطیس را در مواد دوبعدی کشف کرده‌اند که می‌تواند به ذخیره داده‌ها کمک کند.
بازار
این تیم به رهبری محققان دانشگاه اشتوتگارت(Stuttgart)، شکل ناشناخته قبلی مغناطیس را در لایه‌های نازک اتمی مواد به صورت تجربی نشان دادند.
محققان فاش کردند که این کشف برای فناوری‌های ذخیره‌سازی داده‌های مغناطیسی آینده بسیار مرتبط است و درک اساسی از برهمکنش‌های مغناطیسی در سیستم‌های دوبعدی را پیش می‌برد.
پروفسور یورگ راچتروپ(Jörg Wrachtrup)، رئیس مرکز فناوری‌های کوانتومی کاربردی (ZAQuant) در دانشگاه اشتوتگارت که گروهش رهبری این پروژه را بر عهده داشت، می‌گوید: با افزایش حجم داده‌ها، رسانه‌های ذخیره‌سازی مغناطیسی آینده باید بتوانند اطلاعات را به طور قابل اعتمادی در چگالی‌های بالاتر ذخیره کنند. بنابراین نتایج ما مستقیماً با فناوری‌های ذخیره‌سازی داده نسل بعدی مرتبط هستند. در عین حال، از اهمیت اساسی برخوردارند، زیرا بینش‌های جدیدی در مورد برهمکنش‌های مغناطیسی در مواد با ضخامت اتمی ارائه می‌دهند.
این تیم حالت مغناطیسی جدیدی را که در سیستمی متشکل از چهار لایه اتمی «کروم یدید»( chromium iodide) ظاهر می‌شود، کشف کرد.
گفتنی است که محققان می‌توانند این مغناطیس را به صورت انتخابی کنترل کنند.
دکتر رومینگ پنگ(Ruoming Peng)، محقق فوق دکترا در مؤسسه فیزیک دانشگاه اشتوتگارت که آزمایش‌ها را در ZAQuant به همراه کینگ چو وانگ(King Cho Wong) انجام داد، توضیح داد: ما می‌توانیم با تنظیم برهمکنش‌های بین الکترون‌ها در لایه‌های منفرد، این مغناطیس را به صورت انتخابی کنترل کنیم. نکته قابل توجه این است که خواص مغناطیسی مشاهده شده در برابر اختلالات محیطی مقاوم هستند.
«کروم یدید» مورد بررسی در این مطالعه متعلق به دسته مواد دوبعدی است؛ سیستم‌هایی که تنها از چند لایه اتمی تشکیل شده‌اند که در یک شبکه کریستالی(بلوری) قرار گرفته‌اند. طبق یک بیانیه مطبوعاتی، مدت‌هاست که مشخص شده است که مواد دوبعدی می‌توانند خواصی را نشان دهند که اساساً با خواص همتایان توده‌ای سه‌بعدی خود متفاوت است.
محققان دانشگاه اشتوتگارت با پیچاندن جزئی دو لایه «کروم یدید» نسبت به یکدیگر، یک حالت مغناطیسی جدید ایجاد کردند.
«پنگ» می‌گوید: در مقابل، یک لایه «کروم یدید» بدون پیچش، همانطور که در مطالعات قبلی نشان داده شده است، میدان مغناطیسی خارجی خالصی را نشان نمی‌دهد. این پیچش باعث ایجاد اسکایرمیون‌ها(skyrmions) می‌شود که ساختارهای مغناطیسی نانومقیاس و از نظر توپولوژیکی محافظت‌شده هستند که از کوچکترین و پایدارترین حامل‌های اطلاعات شناخته شده در سیستم‌های مغناطیسی هستند.
این تیم برای اولین بار موفق به ایجاد و شناسایی مستقیم اسکایرمیون‌ها در یک ماده مغناطیسی دوبعدی پیچ‌خورده شد.
این پژوهش که در مجله Nature Nanotechnology منتشر شده است، بافت‌های مغناطیسی دوربرد را مشاهده کرد که فراتر از سلول واحد تک موآر امتداد دارند که ما آن را «حالت مغناطیسی فوق موآر» می‌نامیم.
در زوایای پیچش کوچک، اندازه بافت مغناطیسی خودبه‌خودی با زاویه پیچش، در خلاف طول موج موآر زیرین، افزایش می‌یابد.
طبق این مطالعه، اندازه بافت اسپینی در دستگاه‌های پیچشی ۱.۱ درجه به حداکثر حدود ۳۰۰ نانومتر می‌رسد که مرتبه‌ای بزرگتر از طول موج موآر زیرین است و در زوایای پیچشی بالاتر از ۲ درجه ناپدید می‌شود.