بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / یک برچسب پوشیدنی برای چکاندن قطره چشم در شرایط بی‌وزنی اختراع شده است.
همه می‌دانیم که چکاندن قطره در چشم خودمان کار دشواری است؛ حال تصور کنید بخواهید این کار را در محیط بی‌وزنیِ فضا انجام دهید. به همین دلیل، دانشمندان برچسبی برای صورت طراحی کرده‌اند که این وظیفه را بر عهده می‌گیرد؛ ابزاری که می‌تواند همین‌جا روی زمین نیز کاربرد داشته باشد.
این «برچسب میکروسیال برای چکاندن خودکار قطره چشم» با نام اختصاری SIMP توسط پژوهشگران «موسسه پیشرفته علوم و فناوری کره جنوبی»(KAIST) و با همکاری همکارانشان در بیمارستان «بوندانگ»(Bundang) وابسته به دانشگاه ملی سئول توسعه یافته است.
این ابزار عمدتاً از یک پلیمر انعطاف‌پذیر و زیست‌سازگار تشکیل شده و به کمک یک چسب پزشکی، روی صورت و در کنار چشم می‌چسبد.
درون این وسیله سه محفظه تعبیه شده که از طریق کانال‌های بسیار ریز (میکروکانال‌ها) به یکدیگر متصل هستند. یکی از این محفظه‌ها حاوی تکه‌ای پارچه است که از قبل با آب مرطوب شده؛ محفظه دیگر حاوی ترکیبی کف‌زا متشکل از اسید اسکوربیک (ویتامین C) و سدیم بی‌کربنات (جزء اصلی جوش شیرین) است و محفظه سوم حاوی قطره دارویی چشم است.
وقتی کاربر انگشت خود را روی بخشی از برچسب که حاوی پارچه مرطوب است فشار می‌دهد، این فشار باعث می‌شود آب از پارچه خارج شده، از طریق یکی از میکروکانال‌ها به محفظه حاوی مواد کف‌زا هدایت شود. در آنجا، آب باعث واکنش ویتامین C و سدیم بی‌کربنات شده و ضمن ایجاد کف، گاز کربن دی‌اکسید تولید می‌کند.
در حالی که یک فیلتر مانع از عبور کف می‌شود، گاز تولیدشده از طریق کانال دیگری به محفظه حاوی داروی چشم راه می‌یابد. فشار ناشی از این گاز، دارو را به درون آخرین میکروکانال می‌راند که مستقیماً به گوشه چشم بیمار منتهی می‌شود.
در آزمایش‌هایی که روی داوطلبان انسانی انجام شد، مشخص گردید که برچسب SIMP دارو را به همان میزانی به چشم می‌رساند که در روش‌های معمولِ چکاندن قطره چشم مشاهده می‌شود.
اگرچه این ابزار در وضعیت‌های مختلف نسبت به نیروی گرانش زمین آزمایش شده، اما هنوز در محیط واقعیِ بی‌وزنی مورد ارزیابی قرار نگرفته است.
با این حال، علاوه بر کاربرد آن برای فضانوردان، این فناوری می‌تواند برای افرادی مانند مبتلایان به بیماری پارکینسون نیز مفید باشد؛ یعنی کسانی که به دلیل لرزش دست، استفاده از قطره‌چکان‌های معمولی برایشان تقریباً غیرممکن است.
مقاله‌ای درباره این پژوهش که تحت هدایت پروفسور «کی-هون جونگ»( Ki-Hun Jeong) از دانشگاه KAIST انجام شده، به‌تازگی در نشریه «Sensors and Actuators B: Chemical» منتشر شده است.