سیاست و بازاریابی - زومیت / نمایشگر بیرونی ۵٫۴ اینچی شاید یادآور آیفون مینی باشد، اما وزن، ضخامت و عرض آیفون دوئو تجربه‌ای کاملا متفاوت را رقم می‌زنند.
نمایشگر بیرونی ۵٫۴ اینچی گوشی آیفون دوئو در نگاه نخست همان چیزی به نظر می‌رسد که دوستداران گوشی‌های جمع‌وجور سال‌ها انتظارش را کشیده‌اند؛ آیفونی کوچک که در صورت نیاز باز می‌شود و فضایی شبیه تبلت در اختیار کاربر می‌گذارد. تجربه‌ی عملی اما خیلی زود فاصله‌ی میان ابعاد نمایشگر و ابعاد واقعی گوشی را آشکار می‌کند. برخلاف آنچه بعضی‌ها می‌گویند، آیفون دوئو به‌هیچ‌وجه جانشین معنوی آیفون ۱۳ مینی نیست.
الیسون جانسون، کارشناس وب‌سایت ورج، پس از انتشار بررسی آیفون دوئو با پرسش‌های امیدوارانه‌ی بسیاری از طرف هواداران مدل مینی روبه‌رو شد. پرسش اصلی ساده بود؛ آیا سرانجام با گوشی کوچکی طرف هستیم که به تبلت تبدیل می‌شود؟ پاسخ تجربه‌ی یک‌هفته‌ای او، منفی بود.
جانسون، کارشناس ارشد حوزه‌ی فناوری مصرفی با بیش از یک دهه سابقه، می‌گوید علاقه‌‌اش به گوشی‌های کوچک صرفا نظری نیست. او هنوز از آیفون ۱۳ مینی استفاده می‌کند و حاضر نیست کنارش بگذارد، هرچند باتری دستگاه به‌سختی یک روز کامل دوام می‌آورد. مزیت اصلی چنین محصولی فقط نمایشگر جمع‌وجور نیست؛ بدنه آن‌قدر سبک و کوچک باقی می‌ماند که کاربر گاهی حضور گوشی در جیب خود را فراموش می‌کند.
آیفون دوئو اما چنین حسی ندارد. بدنه‌ی ضخیم و سنگین هنگام خواندن ایمیل، پیمایش اینستاگرام یا گذاشتن گوشی در جیب، حضور خود را یادآوری می‌کند. تراکم و وزن دستگاه پس از یک هفته استفاده چنان محسوس بود که آیفون ۱۳ مینی در مقایسه تقریبا به‌شکلی غیرعادی سبک جلوه می‌کرد.

تصویر مقایسه‌ای گزارش نیز همین شکاف را نشان می‌دهد. آیفون ۱۳ مینی در سمت چپ، تنها گوشی واقعا کوچک قاب است و آیفون دوئو در کنارش بدنه‌ای به‌مراتب عریض‌تر دارد. تصویر، تفاوت صفحه‌کلید دو گوشی را به‌خوبی نمایش می‌دهد؛ این‌جا قالب عریض‌تر دوئو فضای بیشتری برای تایپ فراهم می‌کند.
پنل جلویی آیفون دوئو عرضی برابر با ۸۴٫۱ میلی‌متر دارد، درحالی‌که عرض آیفون ۱۳ مینی فقط ۶۴٫۲ میلی‌متر است. اختلاف ۱۹٫۹ میلی‌متری باعث می‌شود رساندن انگشت شست به سوی دیگر صفحه دشوارتر شود؛ کاری که روی مدل مینی معمولا بدون دردسر انجام می‌گیرد.
اپل برای کاهش مشکل، بسیاری از کنترل‌ها را در سمت راست رابط کاربری قرار داده و همین تصمیم تا حدی کمک‌کننده بوده است. وب‌سایت وایرد گزارش داده بود که اپل قصد دارد قابلیت دسترسی آسان‌تر به بخش‌های دور صفحه را تا اواخر سال ۲۰۲۶ به آیفون دوئو اضافه کند. با وجود چنین تمهیداتی، سرانجام گزینه‌ای روی صفحه ظاهر می‌شود که با یک دست نمی‌توان به آن رسید و همان لحظه تصور کار با یک گوشی کوچک از میان می‌رود.
بدنه‌ی عریض‌تر البته صرفا محدودیت به‌همراه ندارد. صفحه‌کلید مجازی آیفون دوئو به‌وضوح بزرگ‌تر است و فضای بیشتری برای کلیدها فراهم می‌کند. صفحه‌کلید آیفون ۱۳ مینی در مقایسه، فشرده به نظر می‌رسد؛ امتیازی که به‌خصوص هنگام نوشتن پیام‌های طولانی یا ایمیل اهمیت پیدا می‌کند.

دوست داشتن گوشی کوچک با دوست داشتن نمایشگر کوچک یکسان نیست. نمایشگر بزرگ‌تر برای تماشای محتوا، مطالعه، ویرایش و انجام هم‌زمان چند کار مزیت دارد، اما خریدار گوشی کوچک معمولا حاضر است از بخشی از فضای صفحه صرف‌نظر کند تا دستگاهی سبک، باریک و مناسب استفاده با یک دست داشته باشد.
مدل تاشدنی آیفون شرایط متفاوتی پیش روی کاربر می‌گذارد. صاحب دستگاه باید نمایشگر کوچک بیرونی را تحمل کند تا هر زمان که لازم بود، با باز کردن گوشی به نمایشگری بسیار بزرگ‌تر دسترسی پیدا کند. مشکل برای هواداران مینی جایی شکل می‌گیرد که همان نمایشگر کوچک بیرونی به بدنه‌ای بزرگ، ضخیم و سنگین متصل شده؛ بنابراین مزیت اصلی یک گوشی کوچک را ارائه نمی‌دهد.
نتیجه‌ی تجربه‌ی جانسون به معنای نامطلوب‌بودن کامل کار با آیفون دوئو نبود. مسئله بیشتر به تنظیم انتظارها بازمی‌گشت. کسی که محصول را یک گوشی کوچک با قابلیت تبدیل‌شدن به آیپد تصور کند، احتمالا ناامید خواهد شد؛ زیرا وزن، ضخامت و عرض دستگاه با تعریف رایج گوشی جمع‌وجور هم‌خوانی ندارد.
برداشت واقع‌بینانه‌تر، نگاه‌کردن به آیفون دوئو به‌عنوان دستگاهی با نمایشگر بیرونی کوچک و نمایشگر داخلی بزرگ است. کاربر بخشی از راحتی کار با صفحه‌ی بیرونی را می‌پذیرد تا هر زمان نیاز داشت، فضای نمایشی بسیار بیشتری در اختیار بگیرد. تمایز میان گوشی کوچک و نمایشگر کوچک، محور اصلی تصمیم خرید خواهد بود.