بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - خبرآنلاین / پژوهشگران رنگ ۱۵۱ کوتوله سفید در فاصله حداکثر ۶۵ سال نوری، از زمین را بررسی کردند. نتایج نشان داد که بیشتر این اجرام رنگی نزدیک به سفید دارند، اما تعداد اندکی از آن‌ها رنگ‌های غیرمعمولی نشان می‌دهند.
دانشمندان طیف نوری یک کوتوله سفید را بررسی کرده‌اند و با استفاده از مدل‌های مربوط به بینایی انسان، احتمال می‌دهند که از فاصله نزدیک سبز دیده خواهد شد.
کوتوله سفید چیست؟
کوتوله سفید هسته فشرده و داغ ستاره‌ای است که مرحله اصلی زندگی خود را به پایان رسانده است. ستاره‌هایی مانند خورشید، پس از مصرف سوخت هسته‌ای خود، ابتدا به غول سرخ تبدیل می‌شوند و سپس لایه‌های بیرونی‌شان را از دست می‌دهند. هسته باقی‌مانده در نهایت به کوتوله سفید تبدیل می‌شود.
این اجرام جرم زیادی را در حجمی بسیار کوچک جای می‌دهند. آن‌ها دیگر انرژی خود را از همجوشی هسته‌ای پایدار تامین نمی‌کنند، بلکه به‌تدریج گرمای باقی‌مانده از مراحل پیشین زندگی ستاره را از دست می‌دهند.
رنگ بسیاری از ستاره‌ها عمدتاا به دمای سطح آن‌ها بستگی دارد اما در کوتوله‌های سفید، ترکیب شیمیایی جو نیز می‌تواند نقش مهمی در تعیین رنگ داشته باشد.
راز رنگ سبز چیست؟
کوتوله سفید WD J۱۳۳۰+۶۴۳۵ در جو خود مقادیری از عناصر سنگین، از جمله سدیم، کلسیم و لیتیم دارد. این مواد احتمالا در نتیجه سقوط بقایای اجرام سیاره‌ای به سطح ستاره وارد جو آن شده‌اند.
اتم‌های این عناصر طول‌موج‌های مشخصی از نور را جذب می‌کنند. در این جرم آسمانی، جذب بخش‌هایی از نور زرد، نارنجی و قرمز به‌وسیله سدیم و جذب بخشی از نور بنفش و آبی به‌وسیله کلسیم، طیف نور خروجی را تغییر می‌دهد. در نتیجه، سهم نسبی طول‌موج‌های باقی‌مانده افزایش می‌یابد و محاسبات نشان می‌دهد که رنگ ظاهری ستاره به سبز متمایل به زرد، موسوم به «زیتونی روشن»، نزدیک است.
این کوتوله سفید تنها نمونه جالب این پژوهش نیست. برخی کوتوله‌های سفید ممکن است صورتی دیده شوند. پدیده‌ای که می‌تواند با حضور مولکول‌های کربن در لایه‌های بیرونی آن‌ها ارتباط داشته باشد. نمونه‌های دیگری نیز به رنگ زرد، فیروزه‌ای یا آبی دیده می‌شوند. در این موارد، دما و ترکیب شیمیایی جو هر دو در شکل‌گیری رنگ نقش دارند.
این نتایج در نشریه علمی RAS Techniques and Instruments منتشر شده‌اند. اهمیت پژوهش صرفاً در یافتن یک جرم با رنگی غیرمعمول نیست؛ بلکه نشان می‌دهد که ترکیب شیمیایی جو ستاره‌ها می‌تواند تجربه بصری ما از آن‌ها را به شکلی تغییر دهد که تنها با توجه به دمای سطح قابل پیش‌بینی نیست.