بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / یک کارآزمایی جدید، میزان عضله‌سازی در گیاهخواران و مصرف‌کنندگان گوشت را مقایسه کرد و دریافت که در این میان، یک تفاوت برجسته به چشم می‌خورد.
رژیم‌های غذایی مبتنی بر گیاهان با مزایای سلامتی بلندمدت بسیاری همراه هستند، اما ممکن است برای سالمندان یک نقطه ضعف احتمالی داشته باشند.
پیروی از رژیم غذایی کاملاً گیاهی ممکن است حفظ توده عضلانی را در دوران سالمندی دشوارتر کند.
پروتئین جزء کلیدی در ساخت، حفظ و تقویت عضلات است و افراد مسن ممکن است به مقادیر بیشتری از آن نسبت به آنچه در دستورالعمل‌های فعلی توصیه شده، نیاز داشته باشند.
گیاه‌خواران معمولاً پروتئین کمتری نسبت به مصرف‌کنندگان گوشت دریافت می‌کنند و تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که احتمال رسیدن گیاه‌خوارانِ دارای کم‌وزنی به سن ۱۰۰ سالگی کمتر است.
اکنون یک کارآزمایی بالینی جدید، جنبه مثبتی را به این موضوع افزوده است.
در میان بزرگسالان ۵۵ سال به بالا، هم گیاه‌خواران و هم گوشت‌خواران پس از ۱۲ هفته تمرینات مقاومتی، افزایش توده عضلانی و بهبودهای مشابهی را در قدرت و عملکرد جسمانی تجربه کردند.
پژوهشگران دانشگاه علوم کاربردی آمستردام در هلند می‌نویسند: نکته مهم اینکه نتایج ما نشان می‌دهد رژیم غذایی عمدتاً گیاهی نیز می‌تواند از بهبودهای قابل‌توجه در توده عضلانی، قدرت و عملکرد جسمانی پشتیبانی کند، مشروط بر اینکه میزان دریافت پروتئین به اندازه کافی بالا باشد و با تمرینات مقاومتی همراه شود.
در این کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده، ۱۰۸ بزرگسال به مدت سه ماه از رژیم غذایی گیاهی یا رژیم همه‌چیزخواری (شامل گوشت و گیاهان) پیروی کردند.
آنها در طول دوره آزمایش، سه بار در هفته به انجام تمرینات مقاومتی شامل پرس پا، اسکات (نشست و برخاست)، پرس سینه، زیربغل سیم‌کش، حرکات کششی بازو و تمرینات عضلات شکم پرداختند.
به هر یک از شرکت‌کنندگان در مورد برنامه‌های تغذیه سالم و نحوه مصرف حداقل ۱.۲ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن در روز، مشاوره داده شد.
به‌طور میانگین، هر دو گروه در دستیابی به اهداف روزانه دریافت پروتئین موفق بودند؛ حتی گیاه‌خواران که مجاز به مصرف گوشت یا ماهی نبودند و تنها می‌توانستند از لبنیات، تخم‌مرغ یا پروتئین‌های گیاهی استفاده کنند.
در پایان دوره آزمایش، قدرت عضلانی و عملکرد جسمانی در هر دو گروه بهبود یافت و تفاوت معناداری میان گیاه‌خواران و مصرف‌کنندگان گوشت مشاهده نشد.
شرکت‌کنندگان در حرکت پرس پا قادر به جابه‌جایی وزنه سنگین‌تری بودند و در آزمون برخاستن از صندلی نیز سریع‌تر از زمان شروع آزمایش عمل می‌کردند، اما یک تفاوت کلیدی بین گروه‌ها وجود داشت.
توده عضلانی در پاها و بازوها در هر دو گروه گیاه‌خواران و همه‌چیزخواران در طول آزمایش افزایش یافت، اما همه‌چیزخواران حدود ۷۰ درصد افزایش وزن بیشتری نشان دادند (مثبت ۰.۶۶ کیلوگرم، در مقایسه با مثبت ۰.۳۸ کیلوگرم برای گیاه‌خواران).
مشخص نیست که آیا این به دلیل مصرف کمتر پروتئین توسط گیاه‌خواران است یا چیزی در مورد کیفیت پروتئین غذایی که توسط گوشت و سایر غذاهای حیوانی تأمین می‌شود.
جالب است که این مطالعه نشان داد گیاه‌خوارانی که پروتئین بیشتری مصرف می‌کردند، تمایل به افزایش عضله بیشتری داشتند، در حالی که برای گوشت‌خوارانی که پروتئین بیشتری مصرف می‌کردند، این اتفاق نیفتاد.
محققان می‌گویند: گروه همه‌چیزخوار احتمالاً به آستانه اشباع پروتئین رسیده بودند که در آن مصرف اضافی هیچ مزیت آنابولیکی بیشتری به همراه نداشت.
تغذیه یک حوزه تحقیقاتی بسیار پیچیده است که به عوامل سبک زندگی، رفتاری، ژنتیکی، اجتماعی و محیطی بسیار زیادی وابسته است که نمی‌توان آنها را شمرد.
این گروه خاص از بزرگسالان مسن عمدتاً سفیدپوست، سالم و دارای تحصیلات عالی بودند. مشخص نیست که آیا این یافته‌ها برای دیگران نیز مرتبط است یا خیر.
با این حال، این نتایج به سایر مطالعات اخیر می‌پیوندد که نشان می‌دهد رژیم‌های غذایی گیاهی تا زمانی که کالری و مواد مغذی ضروری کافی را فراهم کنند، می‌توانند با طول عمر و سلامت افراد گوشت‌خوار قابل مقایسه باشند.
تحقیقات این چنینی یادآوری خوبی است که خوردن پروتئین کافی در سنین بالاتر به‌ویژه برای گیاه‌خواران مهم است.
نویسندگان این مطالعه جدید نتیجه می‌گیرند که مناسب بودن یک رژیم غذایی گیاهی‌تر ممکن است به شرایط فردی بستگی داشته باشد. برای افرادی که اشتهای کم یا مصرف انرژی کمی دارند، تمرکز بیشتر بر دستیابی به اهداف پروتئینی و اطمینان از کیفیت پروتئین احتمالاً برای حفظ توده عضلانی مورد نیاز است که به ویژه برای بزرگسالان مسن مهم است.
این پژوهش در مجله American Journal of Clinical Nutrition منتشر شده است.