بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - مهر / اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ جیمز وب یکی از دوردست ترین ستاره های درحال انفجار تایید شده را شناسایی کردند.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، این ابرنواختر که SN ۲۰۲۳aeaf نام دارد در چنان فاصله دوری رصد شده که نور برای رسیدن به آن۱۱.۷میلیارد سال در سفر بوده است.
انفجار ستاره ها به شکل ابرنواختر را می توان به عنوان نشانه هایی برای ردیابی فرایند تشکیل ستاره و پیامدهای فیزیکی این رویدادها بر ابرهای گازی اطراف در نظر داشت. این انفجارها محیط را تغییر شکل می دهند و زمینه را برای نسل آینده ستاره هایی که تشکیل می شوند، فراهم می کنند.
نرخ وقوع این موارد به طور مستقیم درباره تشکیل ستارگان در سرار تاریخچه کیهان به اخترشناسان اطلاعاتی می دهد.
اما تقریبا هرآنچه اخترشناسان درباره این انفجارها می دانند در واقع از رفتار محیط آنها به دست آمده است. از آنجا که جهان اولیه سطح فلز بسیار اندکی داشت، یک سوال واقعی درباره اینکه آیا انفجارهای مذکور در سال های اولیه تشکیل جهان رفتار متفاوتی داشتند یا خیر، به وجود می آورد. آزمایش این موارد نیازمند یافتن و مطالعه کردن ابرنواخترهای دوردست است که بسیار کمتر هستند و بنابراین به سختی می توان آن را ردیابی کرد.
اکنون با اتکا به حساسیت خارق العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب و از طریق پیمایش‌های تصویربرداری عمیق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه های ثبت شده این نوع انفجارها افزایش یافته است. اخترشناسان در پژوهش پیش رو از کشف یکی از این ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳aeaf، در پیمایش COSMOS-Web خبر می‌دهند.
تحلیل طیف‌سنجی، انتقال‌به‌سرخ آن را با مقدار z = ۳.۱۹۵ تأیید کرده است. چنین مقداری نشان می‌دهد این انفجار در زمانی رخ داده که سن جهان تنها حدود ۲ میلیارد سال بوده است.
والری آپاریسیو از انستیتو نجوم دانشگاه هاوایی و همکارانش در این تحقیق انفجار مذکور را تحلیل کردند تا دسته ای که در آن جای می گیرد و ویژگی های کهکشان میزبان آن را تعیین کنند. آنها با مقایسه دقیق الگوهای درخشندگی در گذر زمان به نام «منحنی نور» و تکامل رنگ با استفاده از جمعیت شبیه سازی شده ابرنواخترها، جسم آسمانی مورد نظر را یک ابرنواختر نوع ۲ شناسایی کردند. این نوع انفجار زمانی رخ می دهد که ستاره عظیم سوخت هسته ای خود را مصرف می کند و هسته آهنی آن تحت فشار گرانش خودش نابود می شود. این طیف با خطوط نیتروژن مشخص می شود زیرا ستاره هنگام مرگ همچنان پوشش بیرونی غنی از هیدروژن خود را حفظ کرده است. این گروه پژوهشی دریافت که احتمال صحت این طبقه‌بندی ۹۷.۲ درصد است.
آنها همچنین طیف کهکشان میزبان ابرنواختر را بررسی کردند و متوجه شدند که یک کهکشان کوتوله جوان است که به طور فعال ستاره در آن تشکیل می شود و نسبت عناصر سنگین آن پایین است.
محققان با استفاده از نرم‌افزار شبیه‌سازی تخصصی به نام STELLA، انفجار را مدل‌سازی کردند و دریافتند در اوایل، ابرنواختر به طور غیرمعمولی داغ و آبی بود. این امر را می‌توان به بهترین وجه با برخورد موج انفجار آن به پوسته فشرده‌ای از گاز که ستاره کمی قبل از مرگش از خود ساطع کرده بود، توضیح داد.
آنها معتقدند هرچند داده‌ها محدود هستند، اما بیشترین تطابق را با یک ستاره پیش‌ساز دارند که تقریبا ۱۲ برابر جرم خورشید است و توسط حدود نصف جرم خورشید از مواد پیرامون ستاره احاطه شده است. از آنجا که آنها تنها چند مشاهده در طول زمان داشتند، محققان نتوانستند خواص دقیق ستاره در حال انفجار را با دقت زیادی مشخص کنند. این کشف به نمونه کوچک اما رو به رشد ابرنواخترهایی که فراتر از انتقال به سرخ ۳ یافت شده‌اند، افزوده می شود.