بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - شرکت لوکوموتیوسازی سوئیسی استادلر و ARST اپراتور منطقه قطار از نخستین قطار هیدروژنی ساخته شده برای مسیرهای باریک رونمایی کردند.

به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیو اطلس، برای نخستین بار یک قطار هیدروژنی ویژه خطوط ریلی باریک ۹۵۰ میلی‌متری طراحی شده است؛ زیرا محدودیت‌های شدید بار محوری در این خطوط باعث می‌شود هیچ‌یک از قطارهای هیدروژنی موجود امکان فعالیت در آنها را نداشته باشند و در نتیجه، وسیله نقلیه‌ای کاملاً جدید باید از ابتدا توسعه یابد.
مناطق ساردینیا، کالابریا و سیسیل از قرن نوزدهم دارای شبکه راه‌آهنی با عرض ریل ۹۵۰ میلی‌متر هستند. این عرض به‌طور قابل توجهی کمتر از استاندارد ۱۴۳۵ میلی‌متری اروپا است و محدودیت‌های سختگیرانه‌ای از نظر وزن و ابعاد قطارها ایجاد می‌کند. به همین دلیل، شرکت استادلر ناچار شد بدنه‌ای سبک‌وزن از آلومینیوم را به‌طور اختصاصی برای این پروژه طراحی کند.
مفهوم پیشرانش این قطار مشابه دیگر قطارهای هیدروژنی است. سلول‌های سوختی، هیدروژن فشرده را به برق تبدیل می‌کنند و این برق برای شارژ باتری‌های کششی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال، نحوه جانمایی تجهیزات متفاوت است. برخلاف مدل‌های متداول شرکت‌های آلستوم و زیمنس که تجهیزات را روی سقف واگن‌ها قرار می‌دهند، استادلر تمام سامانه پیشرانش را در یک واگن مرکزی اختصاصی موسوم به «پاور پک» متمرکز کرده است. این طراحی فضای بیشتری را برای امکانات رفاهی مسافران، از جمله تهویه مطبوع، پنجره‌های پانوراما و دسترسی آسان‌تر افراد کم‌توان فراهم می‌کند.
نقطه تمایز اصلی پروژه ساردینیا با دیگر قطارهای هیدروژنی اروپا در نحوه تأمین سوخت آن است. در حالی که بسیاری از قطارهای هیدروژنی فعال در اروپا از هیدروژن تأمین‌شده از منابع مختلف استفاده می‌کنند، شرکت ARST تصمیم گرفته هیدروژن مورد نیاز خود را به‌طور کامل از طریق الکترولیز مبتنی بر انرژی خورشیدی تولید کند. به این ترتیب، تولید سوخت و شبکه حمل‌ونقل ریلی در قالب یک سامانه یکپارچه عمل خواهند کرد و کل زنجیره از تولید انرژی تا حرکت قطار، بدون انتشار مستقیم گازهای گلخانه‌ای خواهد بود.
استادلر هنوز جزئیاتی درباره برد عملیاتی این قطار منتشر نکرده و اعلام کرده است که این موضوع به شرایط مسیر و میزان بار بستگی دارد. با این حال، این قطارها برای فعالیت در خطوط غیربرقی که اکنون توسط ناوگان دیزلی سرویس‌دهی می‌شوند، طراحی شده‌اند.
شرکت ARST بر اساس توافق‌نامه‌ای که در سال ۲۰۲۳ با استادلر امضا کرده است، ۱۰ قطار از این نوع سفارش داده است. پیش‌بینی می‌شود این ناوگان در مقایسه با قطارهای دیزلی جایگزین‌شونده، سالانه بیش از ۲۱۰۰ تن دی‌اکسیدکربن را کاهش دهد.