بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - گجت نیوز / ریاضی‌دانان با استفاده از مدل‌های آماری پیش‌بینی کرده‌اند که انقراض انسان می‌تواند تقریباً در ۱۷٬۱۰۰ سال آینده رخ دهد و تاریخ پایانی برای بقای بشریت مشخص شده است.
 مجله علمی ساینتیفیک امریکن در گزارشی تازه به بررسی یکی از بحث‌برانگیزترین پیش‌بینی‌ها در علم ریاضیات انقراض پرداخته است. این مطالعه آماری بر اساس استدلال روز قیامت مطرح شده و نشان می‌دهد که سرنوشت بشریت چگونه می‌تواند از دیدگاه آماری تفسیر شود. چنین دیدگاه‌هایی به دنبال پاسخ به سوالات بنیادین درباره آینده نسل بشر هستند.
استدلال روز قیامت: بنیانی برای پیش‌بینی انقراض انسان
استدلال روز قیامت که اولین بار توسط اخترشناس براندون کارتر در سال ۱۹۸۳ مطرح شد، پیش‌بینی‌هایی را درباره تعداد کل انسان‌هایی که تاکنون و در آینده زندگی خواهند کرد، ارائه می‌دهد. این نظریه بر پایه اصل کوپرنیک استوار است که بیان می‌کند ما به عنوان ناظران، جایگاه ویژه‌ای در جهان نداریم، بلکه موقعیتی کاملاً تصادفی را اشغال کرده‌ایم. با در نظر گرفتن این اصل و اینکه تقریباً ۱۱۷ میلیارد نفر تا کنون بر روی زمین زیسته‌اند، می‌توان تخمین‌هایی را درباره مجموع افراد حاضر در تمام طول تاریخ بشریت به دست آورد.
بازار
 تاریخ انقراض احتمالی انسان ها: ۲.۳۴ تریلیون نفر و ۱۷,۱۰۰ سال
بر اساس همین استدلال، با اطمینان ۹۵ درصدی، تخمین زده می‌شود که حداکثر ۲.۳۴ تریلیون نفر در کل تاریخ بر روی زمین زندگی خواهند کرد. با در نظر گرفتن نرخ کنونی تولد که در ۴۰ سال گذشته حدود ۱۳۰ میلیون کودک در سال بوده است، می‌توان تاریخ انقراض انسان را محاسبه کرد. اگر این نرخ ثابت بماند، برای رسیدن به جمعیت ۲.۳۴ تریلیون نفر، ۱۷,۱۰۰ سال دیگر زمان لازم است. این عدد نشان‌دهنده حداکثر مدت زمانی است که نسل بشر، پیش از انقراض انسان، در این سیاره باقی خواهد ماند.
بحث‌ها و انتقادات پیرامون پیش‌بینی ریاضی
با وجود محاسبات دقیق، استدلال روز قیامت بحث‌برانگیز است و بسیاری از دانشمندان آن را رد می‌کنند. منتقدان معتقدند که این مدل آماری ممکن است جنبه‌های مهمی را نادیده بگیرد؛ برای مثال، می‌توان با در نظر گرفتن همه موجودات زنده یا این دیدگاه که ایده‌های مربوط به انقراض انسان در ابتدای تاریخ بشریت و با افزایش دانش شکل گرفته، به نتایج متفاوتی رسید. چنین دیدگاه‌هایی نشان می‌دهند که شاید موقعیت ما در خط زمانی تکامل، آن‌قدر که اصل کوپرنیک فرض می‌کند، تصادفی نباشد.