بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / ناسا از قراردادهایی به ارزش ۱۰ میلیارد دلار برای برپایی پایگاه ماه، مأموریت‌های جدید قمری و کاوشگری با نیروی هسته‌ای به نام «PROMISE» رونمایی کرد و هدف از این قراردادهای جدید را هموار کردن مسیر برای ایجاد یک پایگاه دائمی در ماه برشمرد.
به گزارش ایسنا، ناسا در حال پیشبرد برنامه خود برای ساخت پایگاهی در ماه جهت استقرار فضانوردان تا سال ۲۰۳۲ است. این سازمان به تازگی از قراردادهایی به ارزش ۱۰ میلیارد دلار برای پرتاب و انتقال محموله به ماه و سایر فعالیت‌های مرتبط رونمایی کرد.
این اطلاعیه که در جریان رویداد «Max Power» در مرکز فضایی کِنِدی اعلام شد، شامل موارد زیر است: طرحی جدید به ارزش ۱۰ میلیارد دلار تحت عنوان «خدمات تجاری محموله‌های قمری»(CLPS) که «CLPS 2» نامیده می‌شود؛ اختصاص حدود ۱.۳ میلیارد دلار بودجه به برنامه «VADR» (برنامه ناسا برای خرید خدمات پرتابی اختصاصی و اشتراکی) و همچنین طرح کاوشگری با نیروی هسته‌ای به نام «PROMISE» برای فعالیت در ماه.
این اعلامیه‌ها گام دیگری در راستای تلاش‌های ناسا برای ایجاد زیرساخت‌ها در ماه، پیش از بازگشت فضانوردان مأموریت «آرتمیس» به سطح آن محسوب می‌شوند؛ زیرساخت‌هایی که شامل یک کاوشگر و سایر محموله‌ها و تجهیزات پژوهشی است.
جرد آیزاکمن(Jared Isaacman)، مدیر ناسا در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: در قرارداد فعلی CLPS، وضعیت به‌گونه‌ای است که یا باید همه کارها انجام شود یا هیچ‌کدام که اگر قرار باشد سالانه تنها یک یا دو مأموریت انجام دهید، شاید مشکلی نداشته باشد، اما وقتی صحبت از گسترش فعالیت‌ها در مقیاسی است که امروز مطرح می‌کنیم، به انعطاف‌پذیری نیاز دارید تا بتوانید اجزای مختلف برنامه را جابه‌جا یا مدیریت کنید.
فرود محموله‌ها بر سطح ماه
ناسا 8 شرکت را برای رقابت در مأموریت‌های جدیدِ چارچوب «CLPS 2» انتخاب کرده است که عبارتند از بلو اوریجین(Blue Origin)، فایرفلای ایرواسپیس(Firefly Aerospace)، اینتوئیتیو ماشینز(Intuitive Machines)، آی‌اسپیس-یو.اس(ispace-U.S.)، لاکهید مارتین(Lockheed Martin)، نورثروپ گرامن(Northrop Grumman)، اسپیس‌ایکس(SpaceX) و وویجر تکنولوژیز(Voyager Technologies).
مجموع ارزش سقف قراردادهای مربوط به ساختار ۱۰ ساله «CLPS 2» برابر با ۱۰ میلیارد دلار است. البته این رقم به معنای اختصاص ۱۰ میلیارد دلار به مأموریت‌های فوری و قطعی نیست. همچنین ناسا سقف قرارداد فعلی CLPS خود را از ۲.۶ میلیارد دلار به ۴.۲ میلیارد دلار افزایش داد تا از اهداف «فاز اول» این سازمان برای ایجاد پایگاه در ماه پشتیبانی کند.
ناسا همچنین به وعده‌ای که آیزاکمن در ماه ژوئن داده بود، عمل می‌کند. وی پیشنهاد داد که یک مدل مهندسی از مریخ‌نوردهای استقامت(Perseverance) و کنجکاوی(Curiosity) به عنوان یک مریخ‌نورد آماده ماموریت به ماه ارسال شود. این کاوشگر که PROMISE (مخفف عبارت «کاوشگر قطبی برای مشاهده، نقشه‌برداری و اکتشاف درجا») نام دارد، یک ربات هسته‌ای است که قرار است از اواخر سال ۲۰۲۸ قطب جنوب ماه را کاوش کند.
این ماه‌نورد خودکار، یک مته و ابزارهای علمی برای جستجوی مواد فرّار و یخ‌آب روی سطح ماه حمل خواهد کرد.
ناسا یک قرارداد پایه ۹۴ میلیون دلاری با دوره اختیاری ۱۴۰ میلیون دلاری اضافی بر اساس عملکرد، به شرکت «بلو اوریجین» اعطا کرد تا PROMISE را با فرودگر «Blue Moon Mark 1» خود به سطح ماه برساند.
ماهواره‌های ارتباطی، آزمایش‌های ناوبری و موارد دیگر
ناسا علاوه بر این قرارداد برای «بلو اوریجین»، 6 سفارش پرتاب و حمل و نقل مداری به ارزش تقریبی ۱.۳ میلیارد دلار را به شرکت‌های «Arrow Science and Technology»، «بلو اوریجین» و «Impulse Space» تحت برنامه «VADR» خود اعطا کرد.
این ماموریت‌ها قابلیت‌های پرتاب تجاری و حمل و نقل مداری، از جمله انتقال بار بین مدارهای زمین و ماه، آزمایش‌های ناوبری با فضاپیمای «CAPSTONE 2» و کاوش ماه با پهپادهای «MoonFall» را نشان خواهند داد.
شرکت‌های «بلو اوریجین»، «اسپیس‌ایکس» و «رِلَتیویتی اسپیس» نیز به ترتیب با موشک‌های «نیو گلن»، «فالکون ۹» و «تران آر» خود پشتیبانی پرتاب را ارائه خواهند داد.
ناسا تحت یک قرارداد لجستیکی جداگانه برای ماه، شرکت «اسپیس‌ایکس» را برای پرتاب ماهواره‌های ارتباطی سوار بر ابرموشک «استارشیپ» خود در سال ۲۰۲۸ انتخاب کرد و به ایجاد یک شبکه ارتباطی قمری آینده با فضاپیمایی مشابه فضاپیمای «استارلینک» این شرکت کمک کرد.
ناسا همچنین قراردادهایی را به شرکت‌های «Honeybee Robotics»، «Redwire» و «Yank Technologies» برای توسعه اجزای یک برج برق و ارتباطات قمری معروف به «miniCAST» اعطا کرد.
این اعلامیه‌ها از استراتژی «فاز یک» پایگاه ماه ناسا پشتیبانی می‌کنند که قرار است تا سال ۲۰۲۹ ادامه یابد و بر اکتشافات رباتیک، نمایش زیرساخت‌ها و تحویل‌های تجاری تمرکز دارد.
«فاز دوم» که از سال ۲۰۲۹ تا ۲۰۳۲ به طول می‌انجامد، به توسعه زیرساخت‌های پایگاه ادامه خواهد داد؛ پایگاهی که در طول «فاز سوم» به بهره‌برداری خواهد رسید.