بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / دانشمندان می‌گویند یک سیاره شبیه زمین را درست در همسایگی ما شناسایی کرده‌اند.
یک سیاره فراخورشیدی که به تازگی کشف شده و تنها ۲۵ سال نوری از زمین فاصله دارد، اکنون بسیار شبیه‌تر به زمین به نظر می‌رسد. بیشتر از آن چه پیش‌تر تصور می‌شد.
به نقل از فیوچریسم، این جهان دوردست که GJ ۳۳۷۸b نام دارد، در ناحیه قابل سکونت یک ستاره کوتوله سرخ گردش می‌کند؛ نوعی ستاره که بسیار کوچک‌تر و خنک‌تر از خورشید است. در این ناحیه، دما برای وجود آب مایع روی سطح سیاره مناسب است.
با این حال، در ابتدا امید چندانی به امکان پشتیبانی این سیاره از حیات وجود نداشت. ستاره شناسان گمان می‌کردند این سیاره سنگی است، اما جرم آن دست کم پنج برابر جرم زمین برآورد شده بود؛ سیاره‌ای که در اخترشناسی از آن با عنوان «ابرزمین» یاد می‌شود. چنین جرم بالایی به معنای گرانش سطحی بسیار شدید و وجود جوی فوق العاده متراکم و خفه کننده بود که تقریبا هر شانسی برای شکل گیری یا ادامه حیات را از بین می‌برد.
اما اکنون به نظر می‌رسد این تصور نادرست بوده است.
پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، ارواین در مطالعه‌ای جدید که در نشریه The Astrophysical Journal منتشر شده، بار دیگر این سیاره را بررسی کردند و دریافتند جرم واقعی آن تنها حدود دو برابر جرم زمین است. با در نظر گرفتن فاصله نسبتا کم این سیاره از منظومه شمسی، اکنون GJ ۳۳۷۸b یکی از امیدوارکننده‌ترین گزینه‌های نزدیک برای میزبانی احتمالی حیات به شمار می‌رود.
این سیاره یکی از نزدیک ترین همسایه‌های کیهانی ماست. شاید ۲۵ سال نوری فاصله زیادی به نظر برسد، اما وقتی بدانیم قطر کهکشان راه شیری حدود ۱۰۰ هزار سال نوری است، می‌توان گفت این سیاره عملا همسایه دیوار به دیوار ما محسوب می‌شود.
البته هنوز بررسی‌های بیشتری لازم است تا مشخص شود GJ ۳۳۷۸b تا چه اندازه برای حیات مناسب است. بزرگ‌ترین پرسش درباره جو این سیاره است؛ اینکه اصلا جو دارد یا نه، و اگر دارد، آیا به اندازه کافی ضخیم و پایدار هست که بتواند از سطح سیاره در برابر تابش‌های ستاره مادر محافظت کند؟ همچنین فشار این جو چقدر است؟
این موضوع به تعادل بسیار ظریفی بستگی دارد. اگر زمین را تا اندازه یک سیب کوچک کنیم، ضخامت جو آن تقریبا به اندازه پوست همان سیب خواهد بود. به گفته او، این ضخامت برای حفظ آب مایع و فراهم کردن هوای قابل تنفس مناسب است و در عین حال از سطح سیاره در برابر پرتوهای زیان بار فضا نیز محافظت می‌کند.
در عین حال، میان اخترشناسان همچنان بحث داغی درباره قابل سکونت بودن سامانه‌های دارای ستاره کوتوله سرخ وجود دارد. باور بر این است که این ستاره‌ها بسیار ناپایدار هستند و به طور منظم شراره‌های بسیار قدرتمندی آزاد می‌کنند. از آنجا که ناحیه قابل سکونت در اطراف این ستاره‌ها کوچک‌تر است، سیاره‌های بالقوه قابل سکونت ناچارند بسیار نزدیک به ستاره خود گردش کنند. همین موضوع باعث می‌شود در معرض این فوران‌های شدید قرار بگیرند؛ فوران‌هایی که می‌توانند جو سیاره را از بین ببرند و هرگونه حیات در حال شکل گیری را نابود کنند.
نزدیکی بیش از حد به ستاره همچنین باعث می‌شود چنین سیاره‌هایی احتمالا در مدار قفل شده باشند؛ وضعیتی که در آن نیروی گرانش ستاره مانع چرخش معمول سیاره می‌شود و در نتیجه، یک سمت سیاره همیشه رو به ستاره و سمت دیگر آن همواره در تاریکی باقی می‌ماند.