بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / دانشمندان دو زیرگروه متمایز اوتیسم را در مغز کشف کردند.
اوتیسم یک بیماری پیچیده است که می‌تواند افراد مختلف را به روش‌های بسیار متفاوتی تحت تأثیر قرار دهد.
در حالی که محققان در دهه‌های اخیر چیزهای زیادی در مورد این بیماری آموخته‌اند، طبقه‌بندی زیرگروه‌های متمایز اوتیسم که می‌تواند به کسانی که آن را تشخیص می‌دهند، با آن زندگی می‌کنند و سعی در درک آن دارند کمک کند، همچنان یک چالش است.
دانشمندان به تازگی به یک موفقیت دست یافته‌اند. یک تیم بین‌المللی از محققان در یک مطالعه جدید، دو زیرگروه اوتیسم را بر اساس شواهد موجود در مغز انسان‌ها و موش‌ها شناسایی کرده‌اند و با استفاده از تجزیه و تحلیل بین گونه‌ای، یافته‌های خود را تأیید کرده و تشریح کرده‌اند که این زیرگروه‌ها چگونه از نظر بیولوژیکی متفاوت هستند.
محققان امیدوارند که این اکتشافات به توسعه برنامه‌های درمانی و پشتیبانی دقیق‌تر برای اوتیسم و ​​​​دور شدن از رویکرد «یک نسخه برای همه» که اغلب در مورد این بیماری اتخاذ می‌شود، کمک کند.
آلساندرو گوزی(Alessandro Gozzi)، دانشمند علوم اعصاب از موسسه فناوری ایتالیا می‌گوید: ما برای چند دهه شاهد تنوع فوق‌العاده‌ای در نحوه بروز اوتیسم بوده‌ایم، اما شواهد مستقیمی مبنی بر اینکه این تفاوت‌ها منعکس‌کننده زیست‌شناسی زیربنایی متمایز هستند، نداشتیم.
وی افزود: رویکردمان ما را قادر ساخت تا عوامل ژنتیکی و ایمنی خاصی را جدا کنیم، سپس آن نشانه‌ها را به اسکن مغز انسان ترجمه کنیم و نشان دهیم که الگوهای اتصال مختلف، مسیرهای مکانیکی متفاوتی را که زیربنای اوتیسم هستند، رمزگذاری می‌کنند.
محققان اسکن‌های مغزی موش‌هایی را که دارای ۲۰ مدل مختلف از ویژگی‌های مغزی شبیه به اوتیسم، ۹۴۰ کودک و بزرگسال جوان مبتلا به اوتیسم و ​​۱۰۳۶ فرد نوروتیپیک بودند، تجزیه و تحلیل کردند تا تفاوت‌ها در الگوهای اتصال مغز را بررسی کنند.
در نتیجه، دو گروه از الگوهای مشابه پدیدار شدند. اول گروه کم‌اتصال بود که در آن اوتیسم با کاهش اتصال مغز مرتبط بود. در اینجا، فعالیت مغز با ژن‌های مرتبط با اتصالات سیناپسی که سلول‌های مغز را قادر به برقراری ارتباط می‌کنند، مرتبط بود.
سپس گروه بیش‌اتصال وجود داشت که با افزایش اتصال در سراسر مغز مرتبط بود. الگوهای مغزی این گروه با ژن‌های مرتبط با سیستم ایمنی مرتبط بود و نشانه‌هایی از اوتیسم کمی شدیدتر را نشان می‌داد.
اینکه یافته‌ها در موش‌ها و انسان‌ها و در مجموعه داده‌های مختلف در افراد قابل تکرار بودند، گواه محکمی است که این‌ها زیرمجموعه‌های واقعی اوتیسم هستند.
با این حال، ممکن است موارد بیشتری برای یافتن وجود داشته باشد. حدود یک چهارم مغزهای انسان‌های مبتلا به اوتیسم که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، در گروه‌های کم‌اتصال یا بیش‌اتصال قرار گرفت.
آدریانا دی مارتینو، متخصص علوم اعصاب از موسسه ذهن کودک در ایالات متحده می‌گوید: مدل‌های موش به ما یک زیربنای بیولوژیکی دادند. ما می‌توانیم ببینیم کدام مسیرهای بیولوژیکی کدام نشانه‌های اتصال را هدایت می‌کنند، سپس همان الگوها را در انسان‌ها جستجو کنیم.
هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد، اما اگر این زیرگروه‌های کم‌اتصال و بیش‌اتصال بتوانند تأیید و تشخیص داده شوند، می‌توان درمان‌هایی را به طور خاص برای این دسته‌های اوتیسم بر اساس ویژگی‌های بیولوژیکی یافت شده در مطالعه توسعه داد.
محققان می‌گویند مجموعه داده‌های بزرگتر و تکنیک‌های تجزیه و تحلیل دقیق‌تر، شناسایی زیرگروه‌های بیشتر را در آینده ممکن می‌سازد. در عین حال، آنها داده‌های جمع‌آوری شده و ابزارهایی را که برای تجزیه و تحلیل آن استفاده کرده‌اند، در دسترس سایر دانشمندان قرار داده‌اند، بنابراین پیشرفت بر اساس این مطالعه در آینده آسان‌تر است.
محققان در پایان گفتند: پایگاه داده ما به صورت آزاد در دسترس جامعه تحقیقاتی است و از تحقیقات آینده در مورد تغییرات اتصال مرتبط با اوتیسم پشتیبانی می‌کند.
این پژوهش در مجله Nature Neuroscience منتشر شده است.
بازار