بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / همانطور که یک مطالعه جدید نشان می‌دهد، غوطه‌ور شدن در واقعیت مجازی(VR) می‌تواند کارهای عجیبی با مغز انسان انجام دهد.
در یک آزمایش، داوطلبانی که به مدت چند ساعت به آنها به وسیله واقعیت مجازی بال‌هایی داده شد، شروع به فکر کردن به این بال‌ها به روشی مشابه با اعضای واقعی بدن کردند.
بخشی از مغز به نام قشر پس‌سری-گیجگاهی(OTC) برای پردازش بصری اعضای بدن استفاده می‌شود و کارشناسان معتقدند که این بخش طی صدها هزار سال تکامل(فرگشت)، برای تشخیص اندام‌های انسانی مانند دست و پا سیم‌کشی شده است.
بازار
این مطالعه جدید از محققان دانشگاه نرمال پکن و دانشگاه دولتی پکن در چین، با هدف بررسی چگونگی واکنش قشر پس‌سری-گیجگاهی به دیدن بال‌های بزرگ و پردار به عنوان اعضای بدن در واقعیت مجازی که به طور سنتی به انسان متصل نیستند، انجام شد.
اینکه مغز در الگوهای پردازش خود تغییر کرده است، گواهی بر این است که دارای انعطاف‌پذیری ذاتی است که قادر به کنار آمدن با تغییراتی مانند این است. انعطاف‌پذیری که به طور بالقوه می‌تواند برای یادگیری نحوه کار با اندام‌های جدید و سازگاری با روش‌های جدید حرکت استفاده شود.
محققان می‌گویند: پیشرفت‌های فناوری به طور فزاینده‌ای انسان‌ها را قادر می‌سازد تا از محدودیت‌های تکاملی مانند حرکت با سرعت‌های بی‌سابقه یا حتی پرواز در هوا فراتر روند. واقعیت مجازی با فراهم کردن امکان تجسم عوامل مصنوعی غیرانسانی که هرگز از نظر بیولوژیکی وجود ندارند، مانند بال‌ها، این مرزها را فراتر می‌برد.
محققان ۲۵ داوطلب را استخدام کردند که در طول یک هفته، چهار جلسه ۳۰ دقیقه‌ای برای امتحان کردن بال‌های مجازی خود داشتند. به آنها وظایف آموزشی مانند پرواز از میان حلقه‌ها در آسمان داده شد.
در دنیای واقعیت مجازی، بال‌ها به طور کامل جایگزین بازوهای شرکت‌کنندگان شدند. بنابراین آنها دیگر نمی‌توانستند بازوهای خود را ببینند، فقط بال‌هایی که باید در جای بازوهایشان باشد را می‌دیدند. بال‌ها همچنین برای مدل‌سازی آیرودینامیک واقعی طراحی شده بودند.
محققان با نگاهی به اسکن‌های تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی(fMRI) از مغز داوطلبان که قبل و بعد از دوره آموزش گرفته شده بود، دریافتند که ناحیه OTC دوباره سیم‌کشی شده است تا نسبت به تصاویر بال‌های واقعیت مجازی واکنش قوی‌تری نسبت به قبل نشان دهد.
علاوه بر این، الگوی عصبی بال‌ها بیشتر شبیه به الگویی شد که برای نگاه کردن به بازوهای انسان استفاده می‌شود، به خصوص در سمت راست مغز که سمتی است که عموماً مسئول پردازش تصاویر اعضای بدن غیر از دست است.
ناحیه OTC همچنین ارتباط قوی‌تری با سایر بخش‌های مغز مرتبط با برنامه‌ریزی و هماهنگی حرکت که به عنوان نواحی پیشانی-آهیانه شناخته می‌شوند، برقرار کرد.
کاملاً درست نیست که بگوییم بال‌های واقعیت مجازی جایگزین بازوهای انسان در مغز شده‌اند، بلکه الگوهای مغزی ایجاد شده هنگام مشاهده بال‌ها بیشتر شبیه به الگوهایی بودند که ممکن است هنگام مشاهده ابزار یا دُم حیوانات ایجاد کنیم، اما مطمئناً تغییری در این جهت وجود داشت.
محققان می‌گویند: توجه به این نکته مهم است که ما نمی‌گوییم بال از قبل به بخشی از نمایش متعارف بدن تبدیل شده است. ما صرفاً گزارش می‌دهیم که نمایه‌های پاسخ عصبی آنها به طور قابل توجهی بیشتر شبیه به نمایه‌های اعضای بدن شده است.
تحقیقات گذشته نشان می‌دهد که وقتی از ابزار یا اندام‌های مصنوعی استفاده می‌کنیم، مغز مرز مشخصی بین این اشیاء و بقیه بدن حفظ می‌کند و آنها هنوز به عنوان چیزی خارجی دیده می‌شوند که باید کنترل شوند.
اکنون در مطالعه واقعیت مجازی و بال‌ها به نظر می‌رسد که اوضاع متفاوت است. به نظر می‌رسد این تجربیات فراگیر، چیزی بیش از ایجاد یک توهم را انجام می‌دهند و به حوزه‌ای گسترش می‌یابند که در واقع آنچه مغز به عنوان واقعیت می‌بیند را تغییر شکل می‌دهند، حتی فراتر از آنچه که به معنای انسان بودن است.
محققان معتقدند که یافته‌های آنها در آینده می‌تواند به توسعه درمان‌های فیزیکی، به عنوان مثال برای افراد قطع عضو و درک ما از چگونگی استفاده از واقعیت مجازی برای رهایی از روش‌های استاندارد تفکر ما کمک کند.
کانلین وی(Kunlin Wei)، روانشناس دانشگاه پکن می‌گوید: در آینده، ممکن است زمان زیادی را در واقعیت مجازی بگذرانیم. ما بسیار علاقه‌مند به دانستن معنای این امر برای مغز انسان هستیم.
این پژوهش در مجله Cell Reports منتشر شده است.