بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / رازهای همسایه سیاره‌ای ما، زهره، فراوان است، به ویژه به این دلیل که دائما در لایه‌ای ضخیم و تقریبا نفوذناپذیر از ابرها پوشیده شده است، اما هنگامی که کاوشگر فضایی آکاتسوکی آژانس اکتشاف هوافضای ژاپن در سال ۲۰۱۶ از این دنیای داغ و بخارآلود بازدید کرد، موفق شد چیزی غیرعادی را در پوشش جوی که سطح مرموز سیاره را پوشانده، مشاهده کند.
آکاتسوکی موج عظیمی را شاهد بود که برای چند روز متوالی از جو عبور می‌کرد و ابری ایجاد می‌کرد که تا ۳۷۰۰ مایل امتداد داشت. آنچه احتمالا می‌توانست مسئول شکل‌گیری این هیولا باشد، مشخص نبود.
به نقل از فیوچریسم، اکنون، ستاره‌شناسان پاسخی در مورد آنچه مشاهده کردند، دارند. در مطالعه جدیدی که در مجله تحقیقات ژئوفیزیکی سیارات منتشر شده است، گروهی به رهبری محققان دانشگاه توکیو اظهار داشتند که این غول جوی توسط آشفتگی در یک لایه ابر پایین‌تر، در پدیده‌ای به نام «پرش هیدرولیکی» که به سمت سطح فوران کرده، ایجاد شده است.
بازار
تاکشی ایمامورا، نویسنده اصلی مقاله از دانشگاه توکیو، در بیانیه‌ای در مورد این مطالعه گفت: ما این پدیده‌ها را شناسایی کردیم، اما سال‌ها نمی‌توانستیم آن را درک کنیم. با این حال، به لطف این تحقیق، اکنون می‌توانیم نشان دهیم که این اختلال ناشی از بزرگترین پرش هیدرولیکی شناخته شده در منظومه شمسی است.
جو زهره در درجه اول از کربن دی اکسید ساخته شده است و یک اثر گلخانه‌ای شدید ایجاد می‌کند که مسئول دمای جهنمی این سیاره است. در داخل این جو، سه لایه ابر مجزا وجود دارد. ابرها از اسید سولفوریک تشکیل شده‌اند و سرعت بسیار زیاد آنها، آنها را در رده‌ای بالاتر از ابرهای زمین قرار می‌دهد. برخلاف توده‌های سنگین و شناور پنبه‌ای ابرهای سیاره ما، «چرخش شدید» زهره، باعث می‌شود که ابرهای آن ۶۰ برابر سریع‌تر از چرخش خود سیاره به دور سیاره بچرخند. برای ستاره‌شناسان، ابرهای پایدار زهره راهی برای بررسی پدیده‌های جوی زودگذر روی زمین فراهم می‌کنند.
اما حتی با استانداردهای زهره، یک توده ابر اسیدی غول ‌پیکر با هزاران مایل عرض، بسیار شرایط شدیدی داشت.
این پدیده را در سینک آشپزخانه تصور کنید، زمانی که آب از شیر آب به حوضچه برخورد می‌کند، کم‌عمق به نظر می‌رسد، اما به سرعت پخش می‌شود، سپس سرعت گسترش آن کاهش می‌یابد و عمق پیدا می‌کند.
حالا این را در مقیاس سیاره‌ای در نظر بگیرید. محققان متوجه شدند که در زهره، یک موج جوی در لایه‌های پایینی ابر آن می‌تواند به طور ناگهانی بی‌ثبات شود و در نتیجه سرعت آن کاهش یابد. این یک جریان رو به بالای قدرتمند ایجاد می‌کند که بخار اسید سولفوریک را به بالاترین لایه می‌فرستد؛ جایی که به یک توده ابر عظیم اما سنگین تبدیل می‌شود که با سرعت کمتری نسبت به محیط اطراف خود حرکت می‌کند و یک جبهه موج متمایز ایجاد می‌کند. ستاره‌شناسان می‌گویند این اولین نمونه از یک پرش هیدرولیکی است که در سیاره دیگری دیده می‌شود.
ایمامورا در این بیانیه گفت: زهره سه لایه ابر مجزا دارد و دینامیک لایه‌های پایینی و میانی به خوبی درک نشده است. کشف ما از یک جهش هیدرولیکی در زهره که یک فرآیند افقی بسیار بزرگ را با یک موج عمودی موضعی قوی ترکیب می‌کند، غیرمنتظره است؛ زیرا در دینامیک سیالات این دو معمولا از هم جدا هستند.