سیاست و بازاریابی - گجت نیوز / کشف اسکلت «لوسی» پرسش‌های زیادی درباره اجداد او ایجاد کرد. اکنون با یافتن یک جمجمه تقریباً کامل از استرالوپیتکوس آنامنسیز، یکی از قدیمی‌ترین اجداد بشر، این معما تا حدی حل شده است.
این جمجمه که به ۳.۸ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، متعلق به گونه‌ای است که پیش از این تنها از طریق قطعات آرواره و دندان شناخته شده بود. این اکتشاف دیدگاه‌های جدیدی درباره تکامل انسان ارائه می‌دهد و چالش‌هایی را در نظریه‌های قبلی ایجاد می‌کند.
کشف تاریخی در اتیوپی و ویژگی‌های اولیه
در سال ۲۰۱۶، یک دیرین‌انسان‌شناس به نام یوهانس هایله-سلاسی و تیمش جمجمه MRD را در دو قطعه در منطقه آفار، دره گودایا اتیوپی از خاک بیرون کشیدند.

این جمجمه به ۳.۸ میلیون سال پیش بازمی‌گردد و در شن‌های یک دلتای رودخانه باستانی در نزدیکی ساحل یک دریاچه مدفون شده بود. بیورلی سیلور، استاد چینه‌شناسی، همراه با تیمی از گیاه‌شناسان، زمین‌شناسان و دیرین‌شناسان، سن فسیل و بافت زمین‌شناسی آن را تعیین کردند. او افزود این فرد احتمالاً در کنار رودخانه و ساحل دریاچه زندگی می‌کرده است.
بازار

مطالعات نشان داد این نمونه احتمالاً یک نر بوده است. پیش از این، استرالوپیتکوس آنامنسیز تنها از طریق قطعات آرواره و دندان‌های مجزا شناخته شده بود، اما این کشف جدید شکاف مهمی در دانش کالبدشناسی جمجمه این دوره پر می‌کند. این جمجمه ویژگی‌هایی را با استرالوپیتکوس آفریقانوس، گونه‌ای که در آفریقای جنوبی زندگی می‌کرد، به اشتراک می‌گذارد.
جمجمه MRD شباهت‌هایی به گونه «لوسی»، یعنی استرالوپیتکوس آفارنسیس، دارد اما تفاوت‌های محسوسی نیز دیده می‌شود. آرواره پیش‌آمده و دندان‌های نیش بزرگ‌تر (هرچند کوچک‌تر از هومینیدهای اولیه اما بزرگ‌تر از گونه «لوسی») از ویژگی‌های آن است. چهره MRD به اندازه «لوسی» خشن نبود اما همچنان قوی بود و مغز آن یک چهارم مغز انسان مدرن حجم داشت.

استخوان‌های برجسته گونه آن (مشابه لوسی) نشان می‌دهد که این گونه قادر به جویدن گیاهان سفت در دوره‌های خشکسالی و کمبود غذا بوده است. این کشف ایده دیرینه تکامل خطی را به چالش می‌کشد؛ نظریه‌ای که بیان می‌کند یک گونه پیش از جایگزینی با گونه جدید از بین می‌رود. اما شواهد نشان می‌دهد که استرالوپیتکوس آنامنسیز (با بازه زمانی ۴.۲ تا ۳.۸ میلیون سال پیش) با گونه «لوسی» (استرالوپیتکوس آفارنسیس) برای دست‌کم ۱۰۰ هزار سال همپوشانی داشته است.

وجود چشم‌اندازهای جغرافیایی مانند تپه‌های شیب‌دار، شکاف‌ها و آتشفشان‌ها می‌توانست جمعیت‌های جداگانه‌ای ایجاد کند که به گونه‌های جدید منشعب شوند. یوهانس هایله-سلاسی این کشف را «یک تغییر اساسی در درک ما از تکامل انسان در دوران پلیوسن» توصیف کرد. استفانی ملیلو از موسسه مکس پلانک نیز اشاره کرد که وجود چندین گونه اجدادی همزمان، تعیین منشأ جنس «هومو» را چالش‌برانگیزتر می‌کند.