بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ضربه جمهوری اسلامی ایران به زیرساخت‌های تحقیقاتی پیشرفته رژیم صهیونیستی در جنگ ۱۲ روزه، نشان داد که در جنگ‌های نوین، داده و دانش در زمره آسیب‌پذیرترین دارایی ها هستند.

به گزارش خبرنگار مهر؛ حمله موشکی جمهوری اسلامی ایران در ژوئن ۲۰۲۵ و در جریان جنگ ۱۲ روزه به مؤسسه تحقیقاتی وایزمن (Weizmann Institute of Science)، صرفاً یک رویداد نظامی نبود، بلکه نمونه‌ای برجسته از هدف‌گیری زیرساخت‌های تولید دانش در عصر رقابت فناورانه به شمار می‌آید. این رویداد بیانگر آن است که در معادلات جدید قدرت، مراکز تحقیقاتی به‌عنوان گره‌های حیاتی اکوسیستم نوآوری، به اهدافی مشروع در منطق بازدارندگی تبدیل شده‌اند.
بر اساس گزارش جدید وبگاه خبری CTech، با گذشت حدود ۹ ماه از این حمله، روند بازسازی فیزیکی این مرکز در سرزمین‌های اشغالی تا حد زیادی پیشرفت کرده و بخش قابل توجهی از ۷۷ ساختمان آسیب‌دیده ترمیم شده است. با این حال، آن چه همچنان غیرقابل جبران باقی مانده، تخریب لایه‌های عمیق‌تر زیرساخت علمی شامل آزمایشگاه‌های پیشرفته و تجهیزات حساس تحقیقاتی است.
به اذعان رسانه مذکور، مهم‌ترین خسارت حمله ایران به این مرکز راهبردی، نابودی داده‌ها و نتایج پژوهشی انباشته‌شده طی سال‌ها فعالیت علمی و تحقیقاتی است. کارشناسان معتقدند که این نوع داده‌ها، به‌ویژه در حوزه‌هایی مانند زیست‌فناوری، فیزیک کاربردی و علوم محاسباتی، اغلب غیرقابل بازتولید هستند، زیرا به شرایط آزمایشگاهی خاص، زمان طولانی و زنجیره‌ای از آزمایش‌های تدریجی وابستگی دارند.
بر همین اساس، برآورد خسارت حدود ۲ میلیارد شِکِل، معادل ۶۳۵ میلیون دلار، تنها بازتاب هزینه‌های فیزیکی نیست، بلکه بیانگر نابودی سرمایه علمی این مرکز است که ارزش واقعی آن به‌مراتب فراتر از تجهیزات سخت‌افزاری محسوب می‌شود. در چنین مواردی، حتی پیشرفته‌ترین زیرساخت‌های دیجیتال نیز قادر به جبران فقدان داده‌های فاقد نسخه پشتیبان نخواهند بود.
این رخداد همچنین ضعف‌های ساختاری در مدیریت داده و تاب‌آوری مراکز علمی را برجسته می‌کند. در همین راستا، فقدان معماری‌های توزیع‌شده برای ذخیره‌سازی داده و نبود راهبردهای مؤثر پشتیبان‌گیری خارج از محل، موجب شد بخش قابل توجهی از دستاوردهای علمی این مرکز که اغلب دارای کاربردهای نظامی بودند، به‌طور کامل از بین برود.
در سطح کلان‌تر، حمله به چنین مرکزی مبین تغییر پارادایم در جنگ‌های فناورانه است؛ شرایطی که در آن هدف نه صرفاً تخریب فیزیکی، بلکه اختلال در چرخه تولید دانش و نوآوری است. این رویکرد می‌تواند به‌طور مستقیم بر توان رقابتی علمی و صنعتی یک بازیگر در بلندمدت اثر بگذارد.
در نهایت، این رویداد بار دیگر تأکید می‌کند که در عصر فناوری، قدرت ملی صرفاً به تجهیزات نظامی محدود نمی‌شود، بلکه تاب‌آوری اکوسیستم دانش و توان صیانت از داده‌های راهبردی، به یکی از ارکان اصلی امنیت ملی تبدیل شده است؛ امری که بی‌شک باید مورد توجه ویژه مسئولان کشورمان نیز قرار گیرد.