بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / یک مطالعه روی موش‌ها که امروز در مجله Cell منتشر شده است، نشان می‌دهد سلول‌های ایمنی که به مبارزه با عوامل بیگانه در بدن کمک می‌کنند، همچنین پشتیبانی حیاتی از عضلات در طول ورزش را نیز فراهم می‌کنند.
به نقل از نیچر، پنگ جیانگ، ایمنی‌شناس دانشگاه تسینگ‌هوا در پکن و نویسنده این مطالعه می‌گوید: سلول‌های B، «نگهبانان» سیستم ایمنی هستند که عوامل بیماری‌زای مضر را شناسایی کرده و به ‌طور فعال آنتی‌بادی‌هایی برای هدف قرار دادن آن‌ها تولید می‌کنند. اما تا کنون، نقش این سلول‌ها در متابولیسم مشاهده نشده بود. جیانگ می‌گوید این اولین بار است که عملکردی برای این سلول‌ها توصیف شده که با سیستم ایمنی مرتبط نیست. این یافته‌ای کاملاً فراتر از انتظارات اولیه ماست.
کارولین دانیل، مدیر مؤسسه متابولیسم و ایمنی‌شناسی هلمهولتز مونیخ در آلمان، می‌گوید که علاقه رو به افزایشی برای مطالعه عملکردهای سلول‌های B و T فراتر از سیستم ایمنی وجود دارد. او اضافه می‌کند که این یافته که سلول‌های B می‌توانند واسطه‌های حیاتی بین سیستم ایمنی و اندام‌های درگیر در ورزش باشند، یک پیشرفت مفهومی مهم است.
بازار
تیم جیانگ بررسی کرد که آیا ارتباطی بین سیستم ایمنی و عملکرد ورزشی وجود دارد یا خیر. آن‌ها استقامت موش‌هایی را که به‌طور ژنتیکی طوری تغییر داده شده بودند که تعداد کمی سلول B داشته باشند، با وادار کردن آن‌ها به دویدن روی تردمیل آزمایش کردند. پژوهشگران سرعت را در فواصل از پیش تعیین ‌شده طی حدود ۱۵ دقیقه افزایش دادند و زمانی که موش خسته شد، آزمایش را متوقف کردند.
آن‌ها این آزمایش را با گروه دیگری از موش‌ها تکرار کردند که با یک درمان آنتی‌بادی تیمار شده بودند؛ درمانی که در انسان‌ها برای هدف قرار دادن سلول‌های B سرطان‌زا استفاده می‌شود. این آنتی‌بادی‌ها هر سلول B را که با آن برخورد کنند، از بین می‌برند.
گروه پژوهشی گروه‌های تیمارشده را با موش‌های کنترل که تعداد معمولی سلول B داشتند، مقایسه کرد. آن‌ها دریافتند موش‌هایی که سلول‌های B کمتری داشتند یعنی هم موش‌های دستکاری ژنتیکی‌ شده و هم گروهی که تحت درمان آنتی‌بادی قرار گرفته بودند در آزمون‌های استقامت و قدرت عملکرد ضعیف‌تری نسبت به همتایان گروه کنترل خود نشان دادند.
در آزمایش‌های بعدی، پژوهشگران دریافتند که موش‌های دچار کمبود سلول B پس از ورزش، سطح پایین‌تری از اسید آمینه گلوتامات در عضلات خود نسبت به گروه کنترل دارند. سطوح بالاتر گلوتامات منجر به عملکرد مؤثرتر میتوکندری و بهبود عملکرد عضلات اسکلتی می‌شود. سلول‌های B می‌توانند پروتئینی به نام TGF-β۱ تولید کنند که مقدار گلوتاماتی را که کبد می‌تواند تولید کند، افزایش می‌دهد. بدون این فرایند، گلوتامات کمتری در بافت عضلانی و جریان خون در دسترس است که می‌تواند کاهش عملکرد ورزشی مشاهده‌شده توسط نویسندگان را توضیح دهد.
اما دانیل می‌گوید که نتیجه‌گیری‌های این مطالعه ممکن است نقش سلول‌های B را در فرایندهای چندوجهی که عملکرد فیزیکی را تعیین می‌کنند، بیش از حد ساده‌سازی کند. نسبت دادن کاهش ظرفیت ورزشی به یک مسیر محدود جالب است، اما ممکن است نقش شبکه گسترده‌تر غدد درون‌ریز نادیده گرفته شود. دانیل اضافه می‌کند که مایل است پژوهش‌های مشابهی روی انسان‌ها نیز انجام شود.