بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - مدیرعامل یک شرکت دانش بنیان ایرانی از شهادت دوست دانشمندش و خسارت به کارخانه او در حملات هوایی جنگ رمضان خبر داد و گفت: پیشرفت کشور از دانشگاههاست نه هرج و مرج خیابانی.

به گزارش خبرنگار مهر، دکتر سید فرشید چینی دانشیار دانشگاه تهران و مدیرعامل شرکت نانوساختار ژیکان در یادداشتی نوشت:
در چند روز گذشته یکی از عزیزترین دوستان دانشمند و کارآفرین خود را از دست دادم، شهید محسن فتاحی عزیز تمام عمر خود را وقف پیشرفت کشور کرده بود. چند شب قبل هم کارخانه ژیکالر که حاصل ۱۲ سال تلاش شبانه روزی من بود در اثر حملات هوایی خسارات زیادی دید.
این کارخانه اولین تولیدکننده رنگ فوق آبگریز در قاره آسیا بود و حتی استاندارد بین الملی رنگ فوق آبگریز توسط ژیکالر تدوین شد. تمامی محصولات شرکت از قبیل عایق نفوذی، ژیکالر بام، الاستوکوت و ... همگی محصولات خلاق و نوآور صنعت ساختمان است.
همه اینها را در دی‌ماه پیش‌بینی می‌کردم و در تنها مدیای فعال خود «لینکداین» هشدار داده بودم. همیشه به دانشجویان می‌گویم *پیشرفت کشور از دانشگاه‌ها، شرکت‌ها و آزمایشگاه‌هاست و نه از هرج و مرج خیابانی!*
ولی همین پست من باعث شد لینکداین اکانت من را برای همیشه تعلیق کند! *خیلی مشکوک بود و فهمیدم که تمام ساختار نرم افزاری و سخت افزاری آمریکا برای ایجاد تفرقه داخلی و آدرس غلط دادن به مردم عزیزمان است.*
آدرس غلط اینست که تلقین می‌کنند اگر هیچ تلاشی نکنیم، فقط با رفع تحریم‌ها و فروش مواد خام، رفاهی درحد مثلا یک شهروند اماراتی خواهیم داشت.
اما!!!! جمعیت بومی امارات حدود ۲ میلیون نفر است و ما ۹۲ میلیون، به فرض نبود تحریم‌ها کل صادرات مواد خام، و نفت ما در ماکسیمم ظرفیت تولید و مینیمم مصرف داخلی حدود ۶۰ میلیارد دلار است که تقریبا با صادرات نفت خام امارات برابری می‌کند (مصرف داخلی نفت خام امارات خیلی کمتر از مصرف داخلی ایران است)
پس اگر صنعتی نباشیم، هر ایرانی به طور متوسط ۴۵ برابر از یک اماراتی فقیرتر است. پس تنها راه موجود تلاش بیشتر است و *وعده‌های پوچ و واهی نباید مردم عزیز ما را از تلاش برای کشور باز دارد.*
آدرس درست: به اعتقاد بنده ظرفیت انسانی ایران برای کار مفید اعم از تولید و خدمات بسیار بیشتر از اینست و اگر افراد بیشتری به عرصه تولید و خدمت پا بگذارند شاهد پیشرفت بیشتر کشور میشویم.
عمیق فکر کردن به سخنرانی کندی در سال ۱۹۶۱، خیلی از ما ها را به فکر فرو خواهد برد:
ask not what your country can do for you--ask what you can do for your country.