بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایرنا /یک پژوهش جدید نشان می‌دهد کاهش مصرف پروتئین می‌تواند خطر ابتلا به سرطان کبد را در افراد مبتلا به نارسایی کبدی به‌طور چشمگیری کاهش دهد یا سرعت پیشرفت این بیماری را کُند کند. این یافته می‌تواند راهکار ساده‌ای برای میلیون‌ها نفر در معرض خطر باشد.
وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است: انتخاب مواد غذایی برای افرادی که با آسیب کبدی زندگی می‌کنند، می‌تواند پیامدهایی فراتر از کنترل وزن یا کلسترول داشته باشد. یک گروه پژوهشی به سرپرستی دانشگاه راتگرز در مطالعه‌ای جدید گزارش داده‌اند که کاهش مصرف پروتئین ممکن است احتمال ابتلا به سرطان کبد را کاهش دهد یا روند پیشرفت آن را پس از تشخیص، کُند کند.
بازار
یافته‌های این پژوهش که در نشریه معتبر سایِنس اَدوَنسِز/ Science Advances منتشر شده، نشان می‌دهد موش‌هایی که رژیم غذایی کم‌پروتئین داشتند، با سرعت کمتری به تومورهای کبدی دچار شدند و نرخ مرگ‌ومیر پایین‌تری داشتند.
این مطالعه، دیدگاه نوینی را در پژوهش سرطان تقویت می‌کند: هنگامی که عملکرد شیمیایی طبیعی یک اندام مختل می‌شود، مواد زائد تجمع‌یافته می‌توانند محیط رشد تومورها را تغییر شکل دهند.
اهمیت این کشف از آنجاست که سرطان کبد، درمان بسیار دشواری دارد و اغلب در مراحل پیشرفته تشخیص داده می‌شود.
گروه بزرگی در معرض خطر
حجم جمعیت در معرض خطر این سرطان، بسیار فراتر از آمار فعلی بیماران است؛ به‌طور مثال، تقریباً از هر چهار بزرگسال آمریکایی، یک نفر به بیماری کبد چرب مبتلاست که می‌تواند به سیروز و سرطان منجر شود. ابتلا به هپاتیت ویروسی و مصرف زیاد الکل نیز این خطر را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهند.
آمونیاک: سوختی پنهان برای تومورها
سازوکار این ارتباط در نحوه پردازش پروتئین در بدن نهفته است. مصرف پروتئین به تولید آمونیاک، یک ماده سمی، منجر می‌شود. کبد سالم، این آمونیاک را به اوره تبدیل و از بدن دفع می‌کند؛ اما در کبد آسیب‌دیده، این فرآیند مختل می‌شود.
پروفسور وی‌شینگ زونگ (Wei-Xing Zong)، پژوهشگر ارشد این مطالعه، توضیح می‌دهد: معمای قدیمی این بود که آیا تجمع آمونیاک یک عارضه جانبی سرطان است، یا خود، محرک و سوختی برای پیشرفت تومور محسوب می‌شود؟ پژوهش ما به وضوح نشان داد که مورد دوم درست است؛ تجمع آمونیاک یک محرک کلیدی برای رشد سرطان است.
از آزمایشگاه تا رژیم غذایی: یک راهکار عملی
پژوهشگران با آزمایش روی موش‌ها دریافتند که آمونیاک اضافی صرفاً یک زائده سمی نیست، بلکه به موادی تبدیل می‌شود که سلول‌های سرطانی برای تکثیر به آن‌ها نیاز مبرم دارند.
سپس آن‌ها یک مداخله ساده را آزمایش کردند. کاهش پروتئین رژیم غذایی نتیجه چشمگیر بود: رشد تومور موش‌های گروه کم‌پروتئین، کندتر و طول عمر آن‌ها بیشتر بود.
هشدار مهم: خوددرمانی ممنوع!
با وجود این یافته‌ها، پروفسور زونگ به صراحت هشدار می‌دهد که افراد نباید به طور خودسرانه اقدام به محدودکردن شدید پروتئین کنند. بسیاری از بیماران سرطانی، به‌ویژه در حین درمان، به پروتئین کافی برای حفظ قدرت عضلانی و مبارزه با بیماری نیاز دارند.
او تأکید می‌کند: این راهبرد احتمالاً تنها برای افراد مبتلا به نارسایی مشخص کبدی و سطح بالای آمونیاک مفید است. تصمیم‌گیری باید حتماً زیر نظر پزشک و بر اساس شرایط خاص هر بیمار باشد.
به گفته زونگ، برای گروه هدف مشخص‌شده، کاهش متعادل مصرف پروتئین ممکن است ساده‌ترین راه برای کاهش سطح آمونیاک و ایجاد یک محیط نامطلوب برای رشد سرطان کبد باشد.