بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - گیم فا /شرکت مدتی قبل کپکام گیم‌پلی ۱۳ دقیقه‌ای بازی Resident Evil Requiem را به همراه توضیحاتی از کوشی ناکانیشی، کارگردان اثر، منتشر نموده است که اطلاعات جدیدی از زامبی‌های درون بازی به ما ارائه می‌دهد.
حدود ۲۰ درصد از این ویدیو به لگد زدن‌های لئون کندی به سر زامبی‌ها، انجام حرکات جاخالی و شلیک‌های سریع، یا تکه‌تکه کردن بالاتنه‌ها با اره‌برقی یا تبر اختصاص دارد (تبر در اینجا یک سلاح فرعی قلمداد می‌شود که به تیز کردن دوره‌ای نیاز پیدا می‌کند). ۲۰ درصد دیگر ویدیو شامل شخصیت جدید و مخفی‌کار، گریس (Grace)، می‌شود که در نمای اول‌شخص از میان تالارهای پر زرق‌وبرق حرکت می‌کند؛ گریس فاقد مهارت‌های رزمی جدی است، اما یک هفت‌تیر قدرتمند برای مواقعی که پنهان شدن پشت اشیا و محیط بازی چاره‌ساز نیست، در اختیار دارد. همچنین صحبت‌هایی از یک سیستم ساخت‌وساز (Crafting) جدید به میان آمده است که طی آن، گریس خون زامبی‌ها را به واکسنی برای جلوگیری از بازگشت مجدد اجساد به زندگی تبدیل می‌کند.
با این وجود، اشاره‌ای گذرا مبنی بر اینکه زامبی‌های عادی دارای حافظه هستند، توجهات بسیاری را به خود جلب کرده است. همان‌طور که ناکانیشی بیان می‌کند:
این بار زامبی‌هایی وجود دارند که ویژگی‌های زمان زنده بودنشان را حفظ کرده‌اند.
تأثیر این موضوع در تصاویر نمایش داده شده، عمدتاً در بخش‌های مربوط به گریس که بیشتر بر مشاهده و نظاره متمرکز است، دیده می‌شود. سرایداری به چشم می‌خورد که همچنان به نظافت ساختمان ادامه می‌دهد و با حالتی جنون‌آمیز آینه‌ها را می‌سابد. قصابی با ساتور مشاهده می‌شود که به صورت مکانیکی خطاب به کارکنان آشپزخانه که احتمالاً مدت‌هاست کشته شده‌اند، با فریاد کلمه «بعدی» را تکرار می‌کند. برخی از این کارهای روزمره و عادی، فرصت‌های تاکتیکی برای گریس ایجاد می‌کنند. برای نمونه، زامبی‌ای وجود دارد که بی‌وقفه با یک کلید برق کار می‌کند و به این ترتیب سایه‌هایی متناوب پدید می‌آورد که می‌توان برای مخفی‌کاری از میان آن‌ها عبور کرد.
به نظر نمی‌رسد که Resident Evil به طور جدی به فضایی برای برانگیختن حس دلسوزی و ترحم وارد شده باشد، چه برسد به اینکه بخواهد ایده به اتمام رساندن بازی بدون کشتار را بپذیرد. در نسخه‌های پیشین Resident Evil، شخصیت‌های زامبی یا مشابه نام‌دار بسیاری وجود داشتند که بخشی از هوشیاری یا تمام آن را حفظ کرده بودند، اما به ندرت می‌شد آن‌ها را واقعاً قابل ترحم دانست. با این حال، Requiem وعده می‌دهد که تعامل با زامبی‌شدگان رده‌معمولی را از نظر احساسی کمی پیچیده‌تر نماید.