بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - سلامت نیوز / افرادی که عضلات متراکم‌تر و چربی کمتری در بافت عضلانی خود دارند، ممکن است خطر پایین‌تری برای حمله قلبی داشته باشند. با این حال، پژوهشگران می‌گویند این مطالعه هنوز ثابت نمی‌کند که عضلات متراکم‌تر مستقیماً از حمله قلبی جلوگیری می‌کنند.
پژوهش جدیدی نشان می‌دهد افرادی که عضلات پشت و قفسه سینه متراکم‌تر و باکیفیت‌تری دارند، ممکن است در معرض خطر کمتری برای حمله قلبی و مرگ قرار داشته باشند.
داشتن عضلات قوی و باکیفیت در پشت و قفسه سینه فقط به حفظ قدرت و تحرک بدن کمک نمی‌کند، بلکه ممکن است اطلاعاتی درباره سلامت قلب نیز ارائه دهد.
در این مطالعه که در مجله Radiology منتشر شده است، پژوهشگران با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی دریافتند افرادی که عضلات متراکم‌تری در ناحیه پشت و قفسه سینه داشتند، طی یک دوره ۱۰ ساله کمتر دچار حمله قلبی شدند و احتمال مرگ در آنها نیز پایین‌تر بود.
البته این یافته به معنای آن نیست که عضلات متراکم‌تر مستقیماً از حمله قلبی جلوگیری می‌کنند؛ بلکه پژوهش تنها وجود ارتباط میان کیفیت عضلات و پیامدهای مرتبط با سلامت قلب را نشان می‌دهد.
این مطالعه چه چیزی نشان داد؟
پژوهشگران اسکن‌های معمول سی‌تی‌اسکن قلب و عروق ۱۷۲۲ فرد را بررسی کردند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان حدود ۵۸ سال بود.
محققان می‌خواستند بررسی کنند آیا اطلاعات دیگری که در اسکن‌های معمول قلب وجود دارد، می‌تواند برای ارزیابی وضعیت سلامت بیماران مورد استفاده قرار گیرد یا خیر.
پژوهشگران با استفاده از یک ابزار هوش مصنوعی به نام «TotalSegmentator»، تصاویر را بررسی کردند. این ابزار ۲۵ بخش مختلف بدن از جمله عضلات، استخوان‌ها، چربی، ریه‌ها و حفره‌های قلب را شناسایی و تحلیل کرد.
پس از ۱۰ سال، پژوهشگران بررسی کردند که آیا ترکیب بدنی افراد می‌تواند احتمال مرگ یا بروز حمله قلبی را پیش‌بینی کند یا خیر.
یکی از یافته‌های مهم این بود که کیفیت عضلات، یعنی میزان چربی موجود در بافت عضلانی، با خطر حمله قلبی ارتباط داشت.
به طور مشخص، افزایش ۱۰ واحدی در تراکم عضلات ناحیه تنه با حدود ۳۱ درصد کاهش خطر حمله قلبی همراه بود.
همچنین حدود ۳۹ درصد از افرادی که عضلات متراکم‌تری در ناحیه تنه داشتند، طی ۱۰ سال با خطر کمتری برای مرگ مواجه بودند.
در مقابل، افرادی که تراکم عضلانی پایین‌تری داشتند، بیشتر در معرض خطر مرگ و حمله قلبی قرار داشتند. همچنین افراد مبتلا به بیماری عروق کرونر معمولاً چربی بیشتری در ناحیه تنه و عضلات کم‌تراکم‌تری داشتند.
نکته قابل توجه این بود که مقدار عضله اهمیت چندانی نداشت و بیشتر کیفیت عضلات مورد توجه بود.
منظور از «کیفیت عضله» چیست؟
به گفته کارشناسان، عضله باکیفیت در تصاویر سی‌تی‌اسکن ظاهری نسبتاً «تمیز» دارد؛ به این معنا که میزان نفوذ چربی درون بافت عضلانی کمتر است.
چربی می‌تواند در میان فیبرهای عضلانی و داخل آنها تجمع پیدا کند. این وضعیت با مقاومت به انسولین، التهاب و کاهش عملکرد فیزیکی ارتباط دارد.
به عبارت دیگر، عضلاتی که چربی کمتری در آنها تجمع کرده است، از نظر متابولیکی فعال‌تر و عملکردی‌تر هستند.
افرادی که به طور منظم ورزش می‌کنند نیز معمولاً کیفیت عضلانی بالاتری دارند، زیرا استفاده بیشتر از عضلات می‌تواند به افزایش تراکم آنها کمک کند.
البته تراکم عضله با توده عضلانی یکسان نیست. توده عضلانی به اندازه و وزن عضلات اشاره دارد، در حالی که کیفیت یا تراکم عضله بیشتر به ترکیب بافت عضلانی و میزان چربی نفوذکرده در آن مربوط می‌شود.
آیا عضلات متراکم‌تر از حمله قلبی جلوگیری می‌کنند؟
اگرچه نتایج این مطالعه امیدوارکننده است، اما پژوهشگران تنها یک ارتباط میان کیفیت عضلات و حمله قلبی پیدا کرده‌اند و این مطالعه نمی‌تواند ثابت کند که افزایش تراکم عضلات مستقیماً باعث کاهش حمله قلبی می‌شود.
ممکن است عضلات متراکم‌تر تنها نشانه‌ای از سبک زندگی سالم‌تر باشند. برای مثال، افرادی که ورزش منظم دارند، تغذیه مناسب‌تری دارند و ترکیب بدنی سالم‌تری را حفظ می‌کنند، ممکن است هم عضلات باکیفیت‌تری داشته باشند و هم خطر حمله قلبی در آنها کمتر باشد.
از سوی دیگر، کاهش تراکم عضلات نیز ممکن است پیامد عوامل دیگری باشد که خودشان خطر حمله قلبی را افزایش می‌دهند؛ عواملی مانند افزایش سن، کم‌تحرکی، بیماری‌های زمینه‌ای، التهاب، وضعیت نامناسب سلامت عمومی و مشکلات متابولیک.
بنابراین، پیش از آنکه تراکم عضلات به عنوان یک عامل خطر قلبی‌عروقی در پزشکی بالینی مورد استفاده قرار گیرد، به مطالعات بیشتری نیاز است.
چگونه می‌توان کیفیت عضلات را بهبود داد؟
با وجود این محدودیت‌ها، کاهش تجمع چربی در عضلات می‌تواند مزایای گسترده‌ای برای سلامت داشته باشد. کارشناسان توصیه می‌کنند برای بهبود کیفیت عضلات، تمرینات قدرتی برای کل بدن انجام شود و افراد تنها روی عضلات قفسه سینه تمرکز نکنند.
تمرینات مقاومتی پیشرونده، یعنی تمریناتی که به‌تدریج میزان وزنه یا مقاومت آنها افزایش می‌یابد، یکی از روش‌های مؤثر و مبتنی بر شواهد برای افزایش تراکم عضلات در طول زمان است.
معمولاً انجام دو تا سه جلسه تمرین در هفته با هدف درگیر کردن گروه‌های اصلی عضلات و افزایش تدریجی وزن یا مقاومت توصیه می‌شود.
تمرینات قدرتی علاوه بر کمک به بهبود کیفیت عضلات، بر اساس شواهد قبلی می‌توانند برخی شاخص‌های سلامت قلب مانند فشار خون، سطح کلسترول و حساسیت به انسولین را نیز بهبود دهند.
متخصصان همچنین تأکید می‌کنند انتخاب فعالیت‌هایی که فرد از انجام آنها لذت می‌برد و می‌تواند در بلندمدت ادامه دهد، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا تداوم در ورزش از تلاش برای یافتن یک برنامه ورزشی کاملاً ایده‌آل مهم‌تر است.
راه‌های دیگری که می‌توانند به بهبود کیفیت عضلات کمک کنند عبارتند از:
دریافت پروتئین کافی برای ترمیم و رشد عضلات
انجام فعالیت‌های هوازی مانند پیاده‌روی، دویدن یا شنا
خواب کافی
کاهش استرس
البته افزایش کیفیت عضلات یک فرایند زمان‌بر است و در چند هفته اتفاق نمی‌افتد. ایجاد تغییرات پایدار در قدرت و ترکیب عضلات به استمرار در فعالیت بدنی و سبک زندگی سالم نیاز دارد.