بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایرنا / یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که برای کاهش خطر ابتلا به افسردگی و اضطراب، تعداد دفعات ورزش در هفته ممکن است مهم‌تر از شدت یا مدت زمان آن باشد. این یافته‌ها که بر روی بیش از ۱۰ هزار دانشجو در نروژ انجام شده، بر اهمیت تداوم و نظم در فعالیت بدنی تأکید دارد.
پژوهشگران دانشگاه علوم کاربردی نروژ غربی در مطالعه‌ای جدید دریافتند که تعداد دفعات ورزش در هفته، تأثیر بیشتری بر کاهش خطر ابتلا به افسردگی و اضطراب در دانشجویان دارد تا شدت یا مدت زمان فعالیت بدنی.
این پژوهش که در مجله دسترسی‌آزاد پی‌ال‌اُس‌وان/ PLOS One منتشر شده، بر روی ۱۰ هزار و ۴۶۰ دانشجوی تمام‌وقت نروژی بین ۱۸ تا ۳۵ سال انجام شده است.
چرا سلامت روان دانشجویان مهم است؟
افسردگی و اضطراب از مهم‌ترین علل ناتوانی در میان جوانان در سراسر جهان هستند. دوران ورود به دانشگاه با فشارهای تحصیلی، نگرانی‌های مالی، تغییر در روال زندگی و دوری از سامانه حمایتی آشنای خانواده همراه است؛ به همین دلیل، این دوره یکی از مهم‌ترین زمان‌ها برای پیشگیری از اختلالات روانی محسوب می‌شود.
ورزش از دیرباز با بهبود سلامت روان ارتباط داده شده است، اما بسیاری از شواهد قبلی مبتنی‌بر بررسی‌های مقطعی بوده‌اند و تعداد کمی از مطالعات، دانشجویان را به‌طور طولی (در طول زمان) دنبال کرده و از ابزارهای تشخیصی استاندارد برای شناسایی اختلالات روانی استفاده کرده‌اند.
تکرار ورزش، مهم‌تر از شدت آن
در ابتدای این پژوهش، شرکت‌کنندگان گزارش دادند که چند بار در هفته ورزش می‌کنند، هر جلسه چقدر طول می‌کشد و شدت فعالیت بدنی و مجموع زمان ورزش هفتگی آن‌ها چقدر است. یک سال بعد، آن‌ها یک پرسشنامه تشخیصی استاندارد را تکمیل کردند که اختلالات روانی رایج را ارزیابی می‌کرد.
نتایج نشان داد که دانشجویانی که فعالیت بدنی کمتری داشتند، بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب قرار داشتند. از میان عوامل مختلف بررسی‌شده، تعداد دفعات ورزش در هفته بیشترین ارتباط را با سلامت روان داشت.
این ارتباط برای همه گروه‌ها یکسان نبود. در میان زنان، شدت ورزش پایین‌تر، پیش‌بینی‌کننده افسردگی و اضطراب بود، در حالی که در مردان، مدت زمان کوتاه‌تر ورزش هفتگی، عامل خطر قوی‌تری محسوب می‌شد.
فواید ورزش با افزایش تکرار، بیشتر می‌شود
احتمال ابتلا به اختلالات روانی با افزایش فعالیت بدنی کاهش می‌یابد: هرچه دانشجویان در هفته بیشتر ورزش می‌کردند، خطر ابتلا به اختلالات روانی در آن‌ها کاهش می‌یافت. این تأثیر مثبت تا حدود ۱۰ ساعت ورزش در هفته ادامه داشت؛ یعنی ورزش بیش از ۱۰ ساعت، تأثیر بیشتری در کاهش خطر نداشت و همان اثر محافظتی در حدود ۱۰ ساعت به اوج خود می‌رسید. البته این به آن معنا نیست که دانشجویان حتماً باید ۱۰ ساعت ورزش کنند تا از مزایای آن بهره‌مند شوند. این یافته‌ها همچنین از توصیه سازمان جهانی بهداشت (WHO) مبنی‌بر حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید در هفته حمایت می‌کند.
این پژوهش نشان می‌دهد که تداوم و نظم در ورزش ممکن است کاربردی‌تر و مهم‌تر از انجام تمرینات خسته‌کننده و سنگین باشد. فعالیت منظم می‌تواند شامل اشکال مختلفی از حرکت باشد و این موضوع، گنجاندن ورزش در برنامه شلوغ درسی را آسان‌تر از تکیه بر جلسات ورزشی طولانی و گاه‌به‌گاه می‌کند.
از آنجا که این مطالعه از نوع مشاهده‌ای است، نمی‌توان با قطعیت گفت که خودِ ورزش از بروز بیماری روانی پیشگیری می‌کند. عوامل دیگری نیز ممکن است در این رابطه نقش داشته باشند. همچنین، علائم اولیه افسردگی یا اضطراب خود می‌توانند ورزش‌کردن را دشوار کنند.
با این حال، کمک به دانشجویان برای فعال‌ماندن می‌تواند بخشی از یک راهبرد گسترده‌تر برای سلامت روان باشد، به‌ویژه برای کسانی که علائم اولیه یا خفیف را تجربه می‌کنند.
نقش ورزش در زندگی دانشجویی
پژوهشگران در پایان می‌گویند: یافته‌های ما نشان می‌دهد که دانشجویانی که به طور منظم ورزش می‌کنند، در طول زمان در معرض خطر کمتری برای ابتلا به اختلالات روانی قرار دارند. این یافته‌ها بر اهمیت فراهم‌کردن زمینه فعالیت بدنیِ در دسترس و طبیعی برای دانشجویان تأکید می‌کند.
آن‌ها می‌افزایند: سلامت روان دانشجویان به یک دغدغه فزاینده در حوزه سلامت عمومی تبدیل شده است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که حمایت از دانشجویان برای فعال‌ماندن، می‌تواند به بهبود سلامت روان آن‌ها کمک کند و باید به‌عنوان بخش مهمی از محیط یادگیری سالم در نظر گرفته شود.