بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - ایسنا / پژوهش جدید دانشمندان ایتالیایی و فرانسوی نشان می‌دهد که باکتری‌های موجود در گرد و غبار کلاس درس با کاهش عملکرد ریه در کودکان مرتبط هستند.
باکتری‌هایی که در گرد و غبار کلاس درس وجود دارند، می‌توانند سلامت ریه کودکان حاضر در کلاس را به خطر بیندازند.
به نقل از یورک‌الرت، یک پژوهش جدید که در کنگره انجمن تنفس اروپا در بارسلونای اسپانیا ارائه شده است، نشان می‌دهد باکتری‌های رایج موجود در گرد و غبار کلاس درس با کاهش عملکرد ریه در کودکان مرتبط هستند.
این پژوهش که توسط دکتر «سوتریک بانرجی»(Soutrik Banerjee) از بخش علوم محیطی و پیشگیری «دانشگاه فرارا»(University of Ferrara) در ایتالیا و شرکت فناوری «آلتین»(Alten) در فرانسه ارائه شده، ممکن است به ما نشان دهد که چگونه می‌توانیم مطمئن شویم مدارس، محیط‌های سالمی برای کودکان و ریه‌های در حال رشد آنها هستند.
بانرجی گفت: ما می‌دانیم که کیفیت هوای داخل مدارس می‌تواند تحت تأثیر آلاینده‌ها، رطوبت، تهویه، دما، نم و عوامل بیولوژیکی مانند قارچ‌ها و باکتری‌ها قرار بگیرد. با وجود این، اطلاعات بسیار کمتری درباره این موضوع وجود دارد که آیا انواع باکتری‌های رشدیافته در گرد و غبار کلاس درس با عملکرد ریه کودکان مرتبط هستند یا خیر. ما به طور ویژه به دو گروه باکتریایی شامل «استرپتومایسس» (Streptomyces) و «مایکوباکتریوم» (Mycobacterium) علاقه‌مند بودیم که در سیستم‌های خاک، گرد و غبار و آب یافت می‌شوند. ما می‌خواستیم ببینیم که آیا قرار گرفتن بیشتر در معرض این باکتری‌ها در کلاس درس با سلامت ریه کودکان در سراسر اروپا مرتبط است یا خیر.
این گروه پژوهشی از داده‌های پژوهش «SINPHONIE» که ۲۲ کشور اروپایی و تقریباً ۳۰۰ کلاس درس را پوشش می‌داد، برای اندازه‌گیری میزان باکتری‌های استرپتومایسس و مایکوباکتریوم در گرد و غبار کلاس درس استفاده کردند.
پژوهشگران عملکرد ریه کودکان هر کلاس را نیز با استفاده از یک آزمایش تنفس استاندارد به نام «اسپیرومتری»(spirometry) آزمایش کردند که در آن کودک نفس عمیقی می‌کشد و سپس نفس را با حداکثر سرعت و شدت ممکن در یک دستگاه اندازه‌گیری بیرون می‌دهد. این دستگاه، حجم هوایی را که ریه‌ها می‌توانند نگه دارند و سرعت بازدم آن حجم هوا را محاسبه می‌کند. کاهش عملکرد ریه زمانی است که ریه‌ها نمی‌توانند هوا را به اندازه حالت عادی نگه دارند یا هوا نمی‌تواند به راحتی حالت عادی به ریه‌های شما وارد و از آنها خارج شود. این امر، میزان اکسیژن دریافتی بدن و توانایی بدن در پاکسازی کربن دی‌اکسید را محدود می‌کند که می‌تواند به خستگی و تنگی نفس منجر شود.
پژوهشگران داده‌ها را بر اساس سن، جنسیت، شاخص توده بدنی، سیگار کشیدن غیرفعال، آلرژن‌های ناشی از حیوانات خانگی، شاخص‌های اجتماعی-اقتصادی، قدمت و منطقه ساخت مدرسه و میزان آلودگی هوای محلی تنظیم کردند و به دو نتیجه رسیدند.
۱. کودکانی که در کلاس‌های درس با سطوح بالاتر استرپتومایسس بودند، ۰.۰۸ لیتر FVC کمتری داشتند. FVC معیاری است که نشان می‌دهد کودک پس از یک نفس عمیق می‌تواند حداکثر چه مقدار هوا بیرون بدهد.
۲. کودکانی که در کلاس‌های درس با سطوح بالاتر مایکوباکتریوم بودند، ۰.۰۶ لیتر FEV₁ و ۰.۱۳ لیتر PEF کمتری داشتند. FEV₁ میزان هوایی را که کودک می‌تواند در ثانیه اول بیرون بدهد، اندازه‌گیری می‌کند و PEF حداکثر جریان هوایی است که کودک می‌تواند در سریع‌ترین زمان ممکن بیرون بدهد.
بانرجی توضیح داد: اگرچه کاهش‌هایی که ما مشاهده کردیم برای هر کودک متوسط ​​بود، اما این نتایج از نظر آماری معنی‌دار هستند و می‌توانند برای جمعیت وسیع‌تر مهم باشند. کودکان هر روز هفته در معرض محیط‌های داخلی مدرسه قرار دارند و کاهش خفیف تا متوسط ​​عملکرد ریه در حال حاضر ممکن است مقدمه‌ای برای بیماری‌های ریوی قابل پیشگیری در سنین بالاتر باشد.
بانرجی باور دارد که باکتری‌های موجود در گرد و غبار ممکن است مجاری هوایی را تحریک کنند یا مسیرهای ایمنی و التهابی را فعال سازند. همچنین، او باور دارد که این باکتری‌ها ممکن است نشانگر شرایط کلی‌تر کلاس درس مانند رطوبت، تهویه، شیوه‌های نظافت یا ورود گرد و غبار از فضای باز به ساختمان باشند. وی افزود: این باکتری‌ها ممکن است اثر بیولوژیکی مستقیم داشته باشند یا شاخصی از سایر عوامل محیطی داخلی باشند که بر عملکرد ریه تأثیر می‌گذارند.