بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - زومیت / دانشمندان چینی با تزریق سلول‌های عضلانی تغییریافته به موش‌ها، بافت‌هایی ساخته‌اند که با انقباض مداوم، آثار مفید ورزش را شبیه‌سازی می‌کنند.
ویلیام گیبسون در رمان علمی‌تخیلی و شاخصی با عنوان «نیورومنسر» در سال ۱۹۸۴، آینده‌ای را تصور کرد که در آن افرادی معروف به «جو‌بوی» از طریق پیوند‌ عضلانی، دست‌ها و شانه‌های برجسته‌ای داشتند. در دنیای تخیلی نیورومنسر، پیوندها نوعی دستکاری زیستی برجسته میان بادیگاردها بود تا قدرت خود را افزایش دهند و چهره‌ای رعب‌انگیزتر پیدا کنند. اکنون، دانشمندان می‌گویند ایده‌ای مشابه را به واقعیت نزدیک کرده‌اند.
به‌گزارش ساوث‌چاینامورنینگ‌پست، تیمی از پژوهشگران چینی ایمپلنت عضلانی «خودتمرین‌دهنده» ساخته‌اند که بدون نیاز به فعالیت بدنی، آثار مفید ورزش را بازسازی می‌کند. پیوند عضلانی منقبض‌شونده‌ی «میوگرافت» می‌تواند بدون نیاز به برخاستن از تخت، وضعیت جسمانی بیماران بستری را بهبود بخشد. همچنین، می‌تواند گزینه‌ای ارزشمند برای افرادی باشد که از تحلیل عضلانی و سایر عوارض ناشی از افزایش سن رنج می‌برند.
ایمپلنت‌های میوگرافت، حاصل تزریق زیرپوستی سلول‌های عضلانی دست‌کاری‌شده هستند. پژوهشگران در مطالعه‌ای تازه گزارش داده‌اند که این سلول‌ها پس از تزریق، ساختارهای بالغ و رگ‌دار ایجاد می‌کنند که در بدن موش‌ها به صورت مداوم و خودکار منقبض می‌شوند. پژوهشگران گزارش داده‌اند که پیوندها موجب بهبود توده‌ی عضلانی کل بدن، عملکرد بدنی و شاخص‌های متابولیک و ترمیمی در موش‌های مسن و چاق شده‌اند.
حتی با وجود فاصله‌ای چندساله تا آزمایش‌های انسانی، تیم پژوهش مطالعه‌ی پیش‌بالینی را گامی مهم در مسیر می‌دانند. پروفسور ان‌جی شی‌چانگ، محقق اصلی پروژه از مؤسسه جانورشناسی آکادمی علوم چین، توضیح می‌دهد: «ما به نوعی بخش‌های مفید ورزش را استخراج کرده‌ایم و از عوارض منفی آن، مانند فشار بر قلب یا مفاصل جلوگیری می‌کنیم. افرادی که بیشترین نیاز را به ورزش دارند، همان‌هایی هستند که کمترین توانایی را برای ورزش دارند. بنابراین به روشی برای شبیه‌سازی اثرات ورزش نیاز است تا سلامت پایه‌ی این افراد پیش از شروع فعالیت‌های بدنی واقعی، ارتقا یابد.»
پژوهشگران در مطالعه به‌جای پیوند کامل ارگانوئیدهای سه‌بعدی، سلول‌ها را تزریق کردند تا ارگانوئیدها به‌مرور زیر پوست تشکیل شوند. پس از تزریق، سلول‌ها به شکل خودجوش سازمان‌دهی شده و به بافت‌هایی تبدیل شدند که بدون وقفه انقباض انجام می‌دهند. شی‌چانگ اشاره می‌کند که این انقباض ۲۴ ساعته، باعث ترشح مداوم فاکتورهای مفید موسوم به مایوکین‌ها (از جمله هورمون رشد و ترکیبات مرتبط با کاهش وزن مانند GLP-1) به جریان خون می‌شود؛ به‌طوری که میزان ترشح فاکتورها از آنچه در یک ساعت ورزش فشرده به دست می‌آید، فراتر می‌رود.
رشد پیوندها پایدار باقی می‌ماند و خطر بروز تومور نیز در آن‌ها پایین است. با‌این‌حال، اثربخشی و ایمنی دقیق این روش تنها پس از انجام آزمایش‌های بالینی روی انسان مشخص خواهد شد؛ شی‌چانگ قصد دارد آزمایش‌های انسانی را نیز انجام دهد. پژوهشگران می‌گویند دستیابی به فاز انسانی ممکن است زمان‌بر باشد، اما پرسش‌های بسیاری درباره‌ی امکان‌پذیری این روش باقی مانده است.
پژوهش در نشریه‌ی نیچر منتشر شده است.