بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - همشهری / پژوهشگران برای نخستین بار شواهد مستقیمی یافتند که نشان می‌دهد بعضی دایناسورها برای تغذیه فرزندانشان دنبال غذاهایی «بهتر» و «مقوی‌تر» بودند؛ رفتاری که نشان دهنده ساختار اجتماعی پیشرفته در این موجودات است.
تصویر رایجی که از دایناسورها در ذهن داریم اغلب به موجوداتی عظیم، خشن و غریزی محدود می‌شود؛ اما دانشمندان به تازگی سرنخ‌های جدیدی کشف کرده‌اند که نشان می‌دهد برخی از این جانوران، مثل والدین امروزی از نوزادانشان به شکل ویژه ای مراقبت می‌کرده‌اند.
به گزارش اینترستینگ اینجینیرینگ، مطالعه جدیدی از پژوهشگران دانشگاه ایالتی اوهایو نشان می‌دهد دایناسور «مایاسورا پیبلسوروم» (Maiasaura peeblesorum) نه‌تنها از فرزندان خود مراقبت می‌کرده، بلکه برای آنها غذایی نرم‌تر و مغذی‌تر از غذای بزرگسالان فراهم می‌کرده است.
مایاسورا که به دلیل شواهد قبلی از مراقبت والدین، لقب «دایناسور مادر خوب» را گرفته بود، حدود ۷۵ تا ۸۰ میلیون سال پیش در منطقه‌ای زندگی می‌کرد که امروز بخشی از ایالت مونتانا در آمریکاست. حالا دانشمندان می‌گویند این لقب احتمالا کاملا برازنده این گونه بوده است.
پژوهشگران برای رسیدن به این نتیجه، آثار میکروسکوپی روی دندان‌های فسیل‌شده مایاسورا در سنین مختلف را بررسی کردند. این تحلیل‌ها نشان داد الگوی خوردن غذای بچه‌ها با بزرگسالان تفاوت قابل توجهی داشته است.
بر اساس نتایج این مطالعه، دندان‌های دایناسورهای جوان بیشتر نشانه‌های «فشار و خردکردن» غذا را نشان می‌داد؛ در حالی که دندان بزرگسالان برای جویدن گیاهان سفت و پرفیبر سازگار بوده است. این تفاوت نشان می‌دهد بچه‌ها غذاهایی نرم‌تر، کم‌فیبرتر و پرکالری‌تر می‌خورده‌اند؛ غذایی که احتمالا والدین برای آنها به لانه می‌آوردند.
دانشمندان معتقدند این رفتار شباهت زیادی به تغذیه جوجه‌ها در پرندگان امروزی دارد؛ جایی که والدین غذای مناسب‌تر و راحت‌هضم‌تری را برای فرزندانشان فراهم می‌کنند. حتی این احتمال مطرح شده که مایاسوراها مانند برخی پرندگان، بخشی از غذا را نیمه‌هضم‌شده به نوزادان خود می‌داده‌اند.
زندگی اجتماعی پیشرفته
اهمیت این کشف فقط به نوع تغذیه محدود نمی‌شود. پژوهشگران می‌گویند این رفتار می‌تواند نشانه‌ای از ساختارهای اجتماعی پیشرفته‌تر در میان دایناسورها باشد؛ موضوعی که نگاه سنتی به این جانوران را تغییر می‌دهد.
به گفته محققان، رشد سریع نوزادان در طبیعت برای بقا اهمیت زیادی داشته و دریافت غذای پرانرژی می‌توانسته شانس زنده ماندن آنها را افزایش دهد. بررسی الگوهای دندانی همچنین نشان داده برخی پستانداران امروزی مانند اسب‌ها، گاوها و آنتیلوپ‌ها نیز رفتارهای تغذیه‌ای مشابهی دارند.
بازار
سرپرست این پژوهش می‌گوید غریزه غذا دادن والدین به فرزندان، احتمالا بسیار قدیمی‌تر از چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد. به باور او، این رفتار شاید حتی پیش از ظهور پرندگان شکل گرفته و ریشه آن به نخستین دایناسورها بازگردد.
این کشف در عین حال، پیوند تکاملی میان دایناسورها و پرندگان را هم پررنگ‌تر می‌کند. امروزه بسیاری از دانشمندان، پرندگان را بازماندگان مستقیم گروهی از دایناسورها می‌دانند و چنین رفتارهایی می‌تواند نشانه‌ای دیگر از این ارتباط عمیق باشد.