چاپ

سیاست و بازاریابی - ایرنا / پژوهشگران پروتئینی به نام پی‌دی‌ال۲/ PD-L2 را شناسایی کرده‌اند که ممکن است به سلول‌های آسیب‌دیده کمک کند از دست سیستم ایمنی فرار کنند و در بدن بمانند.
متوقف‌کردن کار این پروتئین در موش‌های پیر، تعداد این سلول‌ها را کم کرد و حساسیت به انسولین را بهبود داد.
سیستم ایمنی بدن قرار است سلول‌های آسیب‌دیده را پاک کند، اما پژوهشگران ممکن است فهمیده باشند چرا بعضی از این سلول‌ها با بالارفتن سن در بدن پنهان می‌شوند و باقی می‌مانند.
پژوهشگران دانشگاه علوم سلامت سیدرزساینای (Cedars-Sinai) پروتئینی به نام پی‌دی‌ال۲/ PD-L2 را شناسایی کرده‌اند که ممکن است به سلول‌های آسیب‌دیده کمک کند از پاک شدن توسط سیستم ایمنی فرار کنند. در این مطالعه که در مجله سِل متابولیزم/ Cell Metabolism منتشر شده، مسدودکردن پروتئین پی‌دی‌ال۲ (جلوگیری از تأثیر این پروتئین به‌وسیله دارو یا آنتی‌بادی) باعث کاهش انباشت این سلول‌ها در موش‌های پیر و بهبود حساسیت به انسولین شد.
حساسیت به انسولین یعنی چه؟
انسولین هورمونی است که بدن برای کنترل قند خون از آن استفاده می‌کند. وقتی حساسیت به انسولین خوب باشد، بدن به مقدار کمی انسولین پاسخ می‌دهد و قند خون را کنترل می‌کند. اما وقتی حساسیت کم شود، بدن باید انسولین بیشتری تولید کند و این می‌تواند به دیابت نوع ۲ منجر شود. پس بهبود حساسیت به انسولین یعنی بدن بهتر می‌تواند قند خون را کنترل کند و خطر دیابت کمتر می‌شود.
سلول‌های پیر چیست؟
این سلول‌ها که سلول‌های پیر (senescent cells) نام دارند، پس از آسیب، تقسیم شدن را متوقف می‌کنند اما می‌توانند در بافت‌ها باقی بمانند. آن‌ها در آنجا موادی آزاد می‌کنند که التهاب را بیشتر می‌کنند و به سلول‌های مجاور آسیب می‌زنند. سیستم ایمنی معمولاً به پاک‌کردن آن‌ها کمک می‌کند، اما با افزایش سن، این سلول‌ها بیشتر و بیشتر انباشته می‌شوند.
سلول‌های پیر چگونه از پاک شدن فرار می‌کنند؟
پی‌دی‌ال۲ به تنظیم پاسخ‌های ایمنی بدن کمک می‌کند. پژوهشگران دریافتند مقدار این پروتئین در سلول‌های پیر انسان بیشتر از سلول‌های جوان‌تر است و سطح آن در بعضی بافت‌های انسانی با افزایش سن بالا می‌رود. این موضوع می‌تواند توضیح دهد چرا سلول‌های پیر در بدن باقی می‌مانند.
نوعی از این پروتئین که در خون حل می‌شود هم با افزایش سن زیاد می‌شود و پس از دریافت داروهایی که برای پاک‌کردن سلول‌های پیر طراحی شده‌اند، کاهش می‌یابد. این موضوع نشان می‌دهد می‌تواند به پژوهشگران کمک کند این سلول‌ها را بدون نمونه‌برداری از بافت ردیابی کنند، هرچند هنوز به‌عنوان یک آزمایش خون تأیید نشده است.
سلیم شعیب (Selim Chaib)، پژوهشگر و نویسنده اصلی این مطالعه، می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد پی‌دی‌ال۲ ممکن است به سلول‌های پیر کمک کند وقتی که به‌طور طبیعی باید توسط سیستم ایمنی حذف شوند، در بدن بمانند.
موش‌های پیری که پی‌دی‌ال۲ نداشتند، سلول‌های پیر کمتری در بدنشان جمع شد. حساسیت به انسولین (یعنی توانایی بدن برای کنترل قند خون) و قدرت گرفتنشان هم بهتر بود. در آزمایشی دیگر، مسدودکردن این پروتئین با یک درمان، همین نتیجه را در موش‌های پیر نشان داد.
این یافته‌ها چه معنایی برای درمان دارند؟
نتایج به دو کاربرد احتمالی برای پی‌دی‌ال۲ اشاره می‌کند: هدفی برای درمان‌هایی که می‌خواهند سلول‌های پیر مضر را پاک کنند، و نشانگری خونی که می‌تواند به پژوهشگران در ردیابی این سلول‌ها کمک کند.
جیمز کرکلند (James Kirkland)، مدیر مرکز درمان‌های پیشرفته سالمندی و نویسنده ارشد مطالعه، می‌گوید: اگر بتوانیم راهی برای مسدودکردن این پروتئین پیدا کنیم، ممکن است بتوانیم به سیستم ایمنی کمک کنیم این سلول‌ها را از بین ببرد و مشکلات سلامتی مرتبط با سالمندی را بهبود دهیم.
نتیجه موفق در موش‌ها، پی‌دی‌ال۲ را به یک سرنخ امیدوارکننده تبدیل کرده است. اما هنوز معلوم نیست آیا مسدودکردن آن می‌تواند سلامت انسان را هم به‌طور ایمن بهبود دهد یا خیر. پژوهش‌های آینده این پرسش را بررسی خواهند کرد و روشن خواهند کرد که این پروتئین چگونه به بیماری‌های مرتبط با سالمندی کمک می‌کند.